ერმონია

La Petite Cascade

2012-01-31T22:47:00.001+04:00

პარალელი – შორს

2011-06-01T20:20:00.006+04:00

[From ERM0NIA's own home collection]

ეს პოსტი დღეისთვის უკვე შორეულ 2007 წლის 13 მაისს გავაკეთე. მაშინ ამ ბლოგს ჯერ კიდევ "ჰუმანოიდის სახლი" ერქვა. ჯგუფის ამ ჩანაწერს საკმაოდ ცხოველი დაინტერესება ჰქონდა და ბევრმაც ჩამოწერა. თუმცა, როგორც წესი, ბმულს ვადა გაუვიდა და ახლა, დიდი ხნის შემდეგ მრავალრიცხოვანი თხოვნების შემდეგ აღვადგინე. ამ შესავლის გარდა ძველ პოსტში ყველაფერს უცვლელად ვტოვებ. :)

თბილისური ჯგუფი "პარალელი" 90-იანი წლების პროექტია, მშვენიერი პოპ-როკ-ჯგუფი, რომელსაც, ისევე როგორც "პრიზს", რომ ეარსება, ხელს შეუწყობდა მეინსტრიმის განვითარებას საქართველოში. ამისთვის კი ჯგუფს ყველაფერი ჰქონდა: ძალიან კარგი მელოდიები, უბრალო ლირიკა და საჭირო რიტმი. პირადად, ძალიან მომწონს. .)

1999 წელს აუდიო კასეტაზე გამოსული ალბომი "შორს" "გაციფროვკებულია" ჩემს მიერ და თუ რაიმე ხარვეზი აქვს, მომიტევეთ.

"პარალელი" არის:

ზაზა ხარაზიშვილი – ლიდერ გიტარა, ვოკალი;

ირაკლი გოჩალეიშვილი – ბასი, ვოკალი;

დიმიტრი სანიშვილი – გიტარა;

კახა გურასაშვილი – დასარტყამები, ვოკალი.

ტექსტი და მუსიკა: ზ. ხარაზიშვილი და ი. გოჩალეიშვილი.

==============================================================

01-შორს

02-გაჩუქებ სიყვარულს

03-დათოვლილ ქუჩებში

04-მოდი იყავი ჩემთან

05-კარი გამიღე

06-გთხოვ დარჩე

07-ველოდები შენს ზარს

08-გშვენის სინაზე

09-შენზე ვიფიქრებ

10-ნახე როგორ თოვს (ნაწ.1 და ნაწ.2)

Genre: Rock

Stile: Pop-Rock

Size: 53.55 MB

Playtime: 38:54

Bitrate: 192 kb/s

Download:

პარალელი – შორს [1999]

Password: erm0nia

The Most Relaxing Piano Album In The World... Ever!

2011-05-11T21:26:00.009+04:00

CD1:

01-Wolfgang Amadeus Mozart – Piano Concerto No. 21-Andante (5:24)
(Stephen Hough - Hallé Orchestra / Bryden Thomson © 1987)

02-Ludwig Van Beethoven – Moonlight Sonata (4:00)
(Moura Lympany © 1991)

03-Johann Sebastian Bach – Jesus Bleibet Meine Freude (3:34)
(Moura Lympany © 1991)

04-Frédéric Chopin – Nocturne No. 2 In E flat (5:20)
(John Ogdon © 1969)

05-Claude Debussy – Clair De Lune (4:59)
(Moura Lympany © 1988)

06-Edvard Grieg – Piano Concerto Adagio (6:34)
(Cécile Ousset - London Symphony Orchestra / Neville Marriner © 1985)

07-Isaac Albéniz – Tango (3:19)
(Moura Lympany © 1988)

08-Franz Liszt – Liebesträume No. 3 In A flat (4:33)
(John Ogdon © 1968)

09-Frédéric Chopin – Waltz No. 9 In A flat (5:09)
(Dmitri Alexeev © 1985)

10-Sergei Rachmaninoff – Rhapsody On A Theme From Paganini - Variation 18 (3:02)
(Cécile Ousset - City of Birmingham Symphony Orchestra / Simon Rattle © 1984)

11-Robert Schumann – Kinderszenen No.7 - "Träumerei" for Piano, Op. 15/7 (2:43)
(Dame Moura Lympany © 1988)

12-Enrique Granados – La Maja Y El Ruiseñor (5:33)
(Magda Tagliaferro © 1960)

13-Frédéric Chopin – Nocturne No. 5 In F Sharp Major (3:31)
(Maurizio Pollini © 1970)

14-Erik Satie – Gymnopédie No.1 (3:12)
(Aldo Ciccolini © 1986)

15-Ludwig Van Beethoven – Bagatelle for Piano in A minor - "Für Elise" (3:22)
(Dame Moura Lympany © 1988)

16-Frédéric Chopin – Etude No.3 "Tristesse" (4:17)
(John Ogdon © 1969)

17-Felix Mendelssohn – Song Without Words for Piano - "Frühlingslied" (2:43)
(Daniel Adni © 1973)

18-Dmitri Shostakovich – Piano Concerto No. 2 Andante (6:06)
(Dmitri Alexeev - English Chamber Orchestra / Jerzy Maksymiuk © 1983)

––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

CD2:

01-Ludwig Van Beethoven – "Pathétique" Sonata - Adagio Cantabile (5:53)
(Walter Gieseking © 1958)

02-Wolfgang Amadeus Mozart – Piano Concerto No.20 In D Minor-Romanze (6:18)
(Annie Fisher - Philarmonia Orchestra / Sir Adrian Bount © 1960)

03-Johann Sebastian Bach – Goldberg Variations - Aria (3:07)
(Maria Tipo © 1986)

04-Frédéric Chopin – Piano Concerto No.1 In E Minor - Romance (4:09)
(Garrik Ohlsson - Polish National Symphony Orchestra / Jerzy Maksymiuk © 1976)

05-Isaac Albéniz – Granada (5:12)
(Gonzalo Soriano © 1957)

06-Johannes Brahms – Waltz No.15 In A flat (1:43)
(Moura Lympany © 1988)

07-Johann Sebastian Bach – Keyboard Concerto No.5 In F Minor - Largo (3:30)
(Andrei Gavrilov - Academy of St. Martin in the Fields / Sir Neville Marriner © 1987)

08-Edvard Grieg – An Den Frühling (To Spring) (2:53)
(Daniel Adni © 1974)

09-Frédéric Chopin – Nocturne No.10 In A Flat (6:22)
(Daniel Adni © 1971)

10-Ludwig Van Beethoven – "Emperor" Concerto - Adagio Un Poco Mosso (5:25)
(Walter Gieseking - Philharmonia Orchestra / Alceo Galliera © 1968)

11-Claude Debussy – La Fille Aux Cheveux de Lin (2:40)
(Dame Moura Lympany © 1991)

12-Federico Mompou – Cançons I Dansas No.1 (3:51)
(Gonzalo Soriano © 1958)

13-Sergei Rachmaninoff – Piano Concerto No. 2 - Adagio Sostenuto (4:33)
(Cécile Ousset - City of Birmingham Symphony Orchestra / Sir Simon Rattle © 1984)

14-Frédéric Chopin – "Raindrop" Prélude (5:55)
(Dmitri Alexeev © 1986)

15-Erik Satie – Gnossienne No.1 (3:07)
(Aldo Ciccolini © 1986)

16-Gabriel Urbain Fauré – Berceuse (2:39)
(Jean-Philippe Collard & Bruno Rigutto © 1983)

17-Ludwig Van Beethoven – Minuet In G (2:55)
(Dame Moura Lympany © 1988)

18-Frédéric Chopin – Berceuse In D Flat (4:26)
(Peter Donohoe © 1993)

Genre: Classical
Stile: Piano
Size [Both Discs]: 272,67 MB
Playtime [Both Discs]: 2:31:59
Bitrate: 320 kb/s (Joint-Stereo)

Download:
The Most Relaxing Piano Album In The World... Ever! [CD1 & CD2] © 2000
Password: erm0nia

.

ერთი კამერით გადაღებული მუსიკალური ვიდეოები ჩემს რადიო-რუბრიკაში

2011-05-07T23:57:00.000+04:00

ეს არის რადიო „პალიტრის“ (FM 103.9) გადაცემა „შუადღე“, რომელიც ეთერშია ყოველ შაბათს 12-დან 16 საათამდე (ამის შესახებ ბლოგზე ადრეც ვწერდი). ჩემი რუბრიკა „მუსიკალური მასკულტურა“ ეთერშია 13:30-დან 14:00 საათამდე.

ეს გასული შაბათის ჩანაწერია, რომელიც დევს ჩვენი რადიოს საიტზე: http://www.palitratv.ge და, საერთოდ ჩვენი რადიო უკვე გატელევიზორდა და ბევრი გადაცემის ცოცხალ ეთერში ნახვა ან მოსმენა მსოფლიოს ნებისმიერი ინტერნეტიანი წერტილიდან პირდაპირ ეთერშიც შეიძლება. იქვე დევს გადაცემების ჩანაწერებიც.

ასევე შეგიძლიათ, ყოველ ცისმარე სამუშაო დილით – 8-დან 10 სთ-მდე მისმინოთ „დილის პალიტრაშიც“ :)

ლაშა გაბუნიას ქართველი მომღერალი ქურდებთან საქმის გარჩევით ემუქრებოდა

2011-04-28T23:04:00.002+04:00

ლაშა გაბუნია, მიუხედავად იმისა, რომ ქუთაისის ტექნიკური უნივერსიტეტის კვების მრეწველობის ფაკულტეტი დაამთავრა, 22 წლიდან ჟურნალისტად მუშაობს. თბილისში თავის დამკვირდება არ გასჭირვებია და იმასაც არ მალავს, რომ პირველი სტატია აქ ბესო ჩუბინიძის ჟურნალ „ვარსკვლავებისთვის“ დაწერა. მერე იყო „რეზონანსი“ და „ახალი ვერსია“, სადაც მწვავე სტატიებს აქვეყნებდა ქართული შოუბიზნესის წევრებზე. მისი კრიტიკა შეეხოთ აჩიკო მეფარიძეს, ლელა წურწუმიას, ზაზა ხუციშვილს, ირაკლი ჩარკვიანსა და სხვებს. ერთ-ერთი მომღერალი, რომლის ვინაობას არ ასახელებს, ქურდებთან საქმის გარჩევითაც დაემუქრა.

ლაშა ამჟამად რადიო „პალიტრაში“ მუშაობს. მასთან შოუბიზნესურ თემებზე სიამოვნებით ვისაუბრეთ.

– ჟურნალისტიკით ალბათ იმიტომ დავინტერესდი, რომ პატარაობიდანვე მიყვარდა ჟურნალისტიკა და ჩანახატების წერა, ჩემს ფანტაზიებში ფეხბურთის რეპორტაჟები მიმყავდა. იმ პერიოდში კარგი ჟურნალისტიკა წამოვიდა, „პერესტროიკის“ პერიოდს ვგულისხმობ, იყო „ახალგაზრდა კომუნისტი“, რუსული გამოცემებიც მქონდა, ვინტერესდებოდი ახალგაზრდული თემებით, რომლებიც ახალი ხედვით იყო გაშლილი იმდროინდელი პრესის ფურცლებზე.

რაც შეეხება მუსიკას, რაც დავიბადე, მას მერე მასმენინებდნენ და ამიტომაც ეს ყოველთვის იყო ჩემი საყვარელი თემა. ქუთაისში რომ პირველი ტელევიზია გაიხსნა, ქუთაისის ტექნიკურ უნივერსიტეტში ვსწავლობდი კვების მრეწველობის ფაკულტეტზე, თუმცა მაინც ძალიან ვეცადე, რომ ტელევიზიაში მოვხვედრილიყავი. დავიწყეთ მუსიკალური გადაცემების მომზადება მაშინდელი ქართული მუსიკის შესახებ. ასეთი გადაცემა ქართულ ტელევიზიაში არ არსებობდა. ეს გადაცემა სახელად „კედელი“ თბილისში ჩამოვიტანეთ და „პირველ არხს“ შევთავაზეთ, რომელმაც გაშვებაზე უარი გვითხრა, სამაგიეროდ, „მეორე არხი“ დაგვთანხმდა სიამოვნებით და ჩვენ გამო ბადეც კი შეცვალეს. ეს 1992 წელს მოხდა. მაშინ ძალიან საინტერესო მუსიკოსები მოდიოდნენ, „აუტსაიდერის“ პირველი სიმღერა ჩვენს გადაცემაში გავიდა, გოგა ჟორჟოლაძეს კლიპი გადავუღეთ, ბაჯუ, რომელიც ასევე ქუთაისელი გახლავთ. თუმცა ჩვენს გადაცემაში არა მხოლოდ ქართულ მუსიკაზე ვლაპარაკობდით. ეს სერგის პერიოდის „მეორე არხზე“ ხდებოდა. შემდეგ ქუთაისის სხვა ტელევიზიაში გადავინაცვლე. ვამზადებდი გადაცემას ზოგადად ხელოვნებაზე, მაშინ ქუთაისში უამრავი კლუბი მუშაობდა, მხატვრების, მუსიკოსების და ა.შ. ამან გადაგვატანინა ომი და უბედურება. ერთად ვიკრიბებოდით და რაც გვქონდა, ერთმანეთს ვუწილადებდით. ოჯახური სიტუაცია იყო. მერე ქუთაისში საკუთარი რადიო გავხსენი. მაშინ 28 წლის ვიყავი. შემდეგ პირველი დამოუკიდებელი ქუთაისური გაზეთი „პიესი“ იყო. იქაც ჩემი სვეტი მქონდა. ხალხი ამას აქტიურად კითხულობდა.

– თბილისში როგორ დაიმკვიდრე თავი?

– რატომღაც ამას მალავენ ხოლმე, მაგრამ მე ვიტყვი, რომ მუშაობა ჟურნალ „ვარსკვლავებში“ დავიწყე. ვწერდი მუსიკალურ თემაზე, ალტერნატიულ მუსიკაზე. ამის შემდეგ აღმოვჩნდი „რეზონანსში“, იქ გაჩნდა ჩემი პირველი, ჰუმანოიდის სვეტი, აქედან კი „ახალ ვერსიაში“ გადავინაცვლე და ვწერდი არა მხოლოდ მუსიკაზე, არამედ რელიგიის თემებზეც.

– ლაშა, შენ საკმაოდ მწვავედ აკრიტიკებდი ქართული შოუბიზნესის სახეებს და ამასთან დაკავშირებით უამრავი სკანდალი მახსენდება.

– ჩემი კრიტიკული სტა¬ტიის შემდეგ ერთმა კომპოზიტორმა ქალმა შემომითვალა, ჩემი ქმარი იარაღს აიღებს და ამოგხოცავთ ყველასო. ამის მიზეზი გახდა ჩვენი „ხით-ჰიტ პარადი“, სადაც ქართული სიმღერების ტექსტებს ვაკრიტიკებდით. სერიოზულად ამ ტექსტებზე წერა, შენც დამეთანხმები, შეუძლებელი იქნებოდა. სულელი წვიმები, სველი იასამნები, სიზმარში ნანახი ადამიანების კოცნა და მსგავსი სისულელეები იწერებოდა. მოდი, ქუთაისურად ვიტყვი და ღლიცინით მქონდა განხილული ეს ტექსტები. სახელსა და გვარს მაინც არ დავასახელებ, მაგრამ ასეთი რამ მართლაც შემომითვალა. გარდა ამისა, ერთი მომღერალი ქურდებით მაშინებდა. ისევ და ისევ კრიტიკული სტატია არ მოეწონა. თუმცა აქვე მინდა ვთქვა, რომ პირადად ამ ადამიანებზე არასდროს ცუდი არ დამიწერია, ღვარძლიან კრიტიკას არ ვცნობ, მხოლოდ შემოქმედებაზე ვამახვილებდი ყურადღებას. მერე სტატიაც კი დავწერე ამ თემაზე, როგორ ემუქრებოდნენ ჟურნალისტებს, მაგალითად, ია ვეკუას, ლიზა ვადაჭკორიას და სხვებს შოუბიზნესის წევრები. ამათ რატომღაც კრიტიკა ლანძღვა ეგონათ. არადა, კრიტიკის ღირსი რომ ხდები, ე. ი. რაღაცას აკეთებ. სხვათა შორის, კრიტიკას სავსებით ნორმალურად უდგებოდა ირაკლი ჩარკვიანი, ზაზა ხუციშვილი და ლელა წურწუმიაც, რომელსაც ჩემდამი ძალიან კარგი დამოკიდებულება ჰქონდა.

ზაზა ხუციშვილს ერთი მხიარული ამბავი უკავშირდება. „მაესტროს“ პროექტისთვის „საუკუნის ნოსტალგია“ ტექსტები დაწერა, მათ შორის იყო ერთი ასეთი ფრაზა – „შენი ერთგული მე“, რომელიც ძალიან სასაცილოდ მომეჩვენა და გამართული იყო თუ არა ეს ფრაზა, ამის შესახებ ლევან ღვინჯილიასაც კი ვკითხე (იღიმება). მან რასაკვირველია, ბევრი იხუმრა. ორ ადამიანზე იყო ეს სტატია. ერთი ძალიან აღშფოთდა, ზაზა ხუციშვილი კი რედაქციაში გვესტუმრა და „დედა ენა“ მომიტანა საჩუქრად, წერა ისწავლეთო. ეს იყო ძალიან კარგი ჟესტი იმ დროს, როდესაც ხალხი ავტომატებით აშინებდა ჟურნალისტებს. ზაზასთან შემდეგ საკმაოდ ნორმალური ურთიერთობა ჩამომიყალიბდა და რომ შევხვდეთ ერთმანეთს, კარგ გამარჯობას ვეტყვით.

– მოკლედ, შეგნებული ადამიანია. ირაკლი ჩარკვიანი რის გამო გააკრიტიკე?

– ერთი პერიოდი დისკოთეკებზე დაიწყო გამოსვლა, „ფონოგრამშჩიკებთან“, რომლებთან ერთადაც გამოსვლა მას, ჩემი აზრით, არ ეკადრებოდა. რა თქმა უნდა, პრობლემა ის არ იყო, რომ საცეკვაო მუსიკას ქმნიდა. დავწერე ირონიული სტატია ამის შესახებ. ირაკლიმ წაიკითხა და ძალიან ნორმალურად მიიღო.

– ვიცი, რომ მის მოწერილ იმეილს ინახავ.

– ასეა. როდესაც მან თავისი სახლის სტუდიაში ჩაწერა ფირფიტა, ყველანაირი სპონსორის გარეშე, ამ კრიტიკული სტატიების მერე, მომწერა იმეილი, სადაც მთხოვდა, შემეფასებინა ალბომი და რეცენზია დამეწერა. მთლიანობაში ალბომი კარგი გამოვიდა, თუმცა ჟღერადობა არ მომეწონა და დავწერე კიდეც ამის შესახებ. კვლავაც ჩვეულებრივად მიიღო. ირაკლიმ მიპასუხა, რომ ეს ჟღერადობა შეგნებულად ჰქონდა გაკეთებული.

– ძეგლის დადგმას მისთვის მიესალმები?

– თუკი მის ახლობელ ადამიანებს სურთ, არა მგონია, ეს პრობლემა იყოს, თუმცა თუ სიმბოლოს სახით მიაგებენ პატივს, მაგალითად, ქაღალდის ნავს დადგამენ, მივესალმები. მე მქონდა იდეა, ჯერ ქუთაისში და მერე აქ გაკეთებულიყო ბაღი, სადაც მსოფლიო მუსიკოსების ძეგლები დაიდგმებოდა, მაგალითად, სკამზე რომ დაჯდებოდი, გვერდით ჯიმი ჰენდრიქსი რომ „მჯდარიყო“, იქვე ჯენის ჯოპლინი შადრევანთან იქნებოდა ჩამომჯდარი... რა თქმა უნდა, ქართველებიც იქნებოდნენ, მათ შორის დები იშხნელები, ინოლა გურგულია, ირაკლი ჩარკვიანიც.

– ლაშა, ისევ სკანდალებს დავუბრუნდეთ და მახსოვს აჩიკო მეფარიძესთან დაკავშირებული ამბავიც...

– მე და მაია სიხარულიძემ ვიმუშავეთ ამ სკანდალზე. ეჭვი გაგვიჩნდა, რომ აჩიკო მეფარიძის მიერ კონკურსიდან ჩამოტანილი გრან-პრი არ იყო ნამდვილი. მივწერეთ კონკურსის ორგანიზატორებს და იქიდან ჩამოგვივიდა პასუხი, რომ მეფარიძემ კონკურსში კი მიიღო მონაწილეობა, მაგრამ სინამდვილეში მას არანაირი გრან-პრი არ მიუღია და საერთოდ არც ერთი საპრიზო ადგილი არ დაუმსახურებია.

– როგორ შეხვდნენ „არტ-იმედში“ ამ ამბავს?

– რა თქმა უნდა, მათი პოზიციითაც დავინტერესდით, თუმცა შეხვედრაზე, რომელსაც მარინა ბერიძე, აჩიკო მეფარიძე და მისი პროდიუსერი ესწრებოდნენ, მაია არ გავუშვი და დარტყმების მისაღებად თავად წავედი (იღიმება). სხვათა შორის, მარინას არაფერი უთქვამს, ძირითადად, აჩიკო და მისი პროდიუსერი ლაპარაკობდნენ. მათ ვთხოვე წარმოედგინათ გამარჯვების დამადასტურებელი რაიმე დოკუმენტი და მითხრეს, რომ მომაწვდიდნენ, თუმცა, რასაკვირველია, ვერ მომაწოდეს. სანამ ჩვენი სტატია გამოქვეყნდებოდა, წინმსწრებად გაუშვეს „ალიაში“ ინფორმაცია, რომ „ვერსია“ აპირებდა ტყუილის დაბეჭდვას აჩიკო მეფარიძის შესახებ. იყო მუქარაც და მერე თხოვნაც, რომ არ დაგვებეჭდა, თუმცა სტატია მაინც გამოქვეყნდა და დიდი სკანდალიც მოჰყვა. ბადრი პატარკაციშვილი დაინტერესდა ამ თემით პირადად და „არტ-იმედიდან“ აჩიკოს პროდიუსერი გაუშვეს.

– ასე იყო თუ ისე, შოუბიზნესი მაშინ მაინც მუშაობდა...

– რა თქმა უნდა. იწერებოდა სიმღერები, იღებდნენ კლიპებს, გამოდიოდა ალბომები. დღეს ასე აღარ არის და ჩემი აზრით, ბევრმა ნახა თავისი შესაფერისი ადგილი. ვიღაც დაჯდა ტრაილერზე და აღარ ასრულებს სიმღერებს, თავისი საქმე იპოვა. რაც უნდა ვაკრიტიკოთ სატელევიზიო მუსიკალური პროექტები, მაინც ხელს უწობს ცოცხლად სიმღერის პოპულარიზაციას და შესაბამისად, იმ მომღერლების წინ წამოწევას, რომელთაც მეტ-ნაკლებად შეუძლიათ სიმღერა.

თუმცა შოუბიზნესში ახალი პრობლემა გვაქვს – ე.წ. „შოფრული“ სიმღერების გააქტუალურება. 80-იან წლებში საქალაქთაშორისო ავტობუსში რომ ჩაჯდებოდი, რა აღარ ისმოდა. მერე ეს ყოველივე თანდათან ესტრადის სიმღერებით გადაიფარა. რადიო „არ დაიდარდო“ რომ შეიქმნა, სტატიაშიც დავწერე, რომ ვიღაცამ „სიდენიების“ ქვევიდან ცხრაასჯერ გაწყვეტილი კასეტები ამოალაგა, ლაკით რომ იყო შეწებებული, წაიღო სტუდიაში, ციფრულ ხარისხზე გადაიტანა და რადიოეთერში დაატრიალა. ბუმი ააგორა იმ სიმახინჯეზე, რომელსაც დღეს „შოფრული“ კი არა, ქალაქური დაარქვეს. „ცისფერ ტრიოსაც“ ქალაქური ჟანრი ჰქვია და ამასაც?! ეს გარკვეულწილად მედიის ბრალია. არ მჯერა საზოგადოებრივი დაკვეთის. მე თუ ვმუშაობ რადიოში და ვიცი, რომ არსებობს სტივ ვანდერი, მას გავუწევ პოპულარიზაციას და მსმენელიც მიეჩვევა. ჭიათურის სარდაფიდან რომ ვიღაცას ამოიყვან, რომ დათვრება, სიმღერას ჩააწერინებ და ეთერში გაუშვებ, ცუდია თუ კარგია, ბევრჯერ რომ გაუშვებ, ხალხს მოეწონება თანდათან და ასეთი გემოვნება დამკვიდრდება. მოკლედ, შოუბიზნესი არსებობს, ოღონდ წინ წამოვიდა „შოფრული“ სიმღერები. ესტრადამ უკან გადაინაცვლა. ალტერნატიულ მუსიკაზე აღარაფერს ვამბობ, რომელიც სულ ნაგავ მდგომარეობაში იყო და ახლაც ასეა. უბრალოდ, ზოგიერთი ვითომ როკერობს და ჭუჭყიანი ტანსაცმელი რომ ეცვათ, ახლა სუნამოები ასხიათ. პროტესტი რომ გაქვს, ოდეკოლონის სუნი არ უნდა აგდიოდეს (იღიმება).

– კარგი მუსიკა იქმნება საქართველოში? საინტერესო სახეები ვინ არიან?

– საინტერესო სახეს ვერ დაგისახელებ, არავინ მახსენდება. თბილისის გარეთ, სადაც ხელოვნური პროექტები არ არსებობს, საინტერესო სახეების მოძებნა უფრო შესაძლებელია.

– რადიო ახსენე და რადიო „პალიტრის“ დილის გადაცემა მიგყავს, ასევე მუშაობ „შუადღისთვის“ მუსიკის ბლოკზე. რომელი უფროა შენი საყვარელი საქმე?

– დილის გადაცემა უფრო გამზადებული სცენარია, „შუადღეში“ მეტი თავისუფლებაა, რადგან იმ ნახევარ საათში ბევრი რამის თქმა შემიძლია მუსიკაზე.

– მსმენელები აქტიურობენ?

– რა თქმა უნდა, „შუადღეში“ ერთხელ ჩემი ეთერის დროს დარეკა მსმენელმა და ძაღლებზე გველაპარაკებოდა. წინა რუბრიკის თემა გადმოჰყვა, ეტყობა (იცინის).

© ნინო მურღულია

© ჟურნალი „რეიტინგი“

© ambebi.ge (31-03-2011)

ფოტოგამოფენა

2011-04-06T00:38:00.005+04:00

Geneva, Switzerland

The Rhone, Geneva, Switzerland

Amsterdam, NL


Amsterdam, NL

Hamburg, Germany

Near Munich, Germany

Salzburg, Austria

Utrecht, NL

Somewhere in the north of NL

Vismarkt, Groningen, NL

Amsterdam, NL

ფოტოების ავტორი: © თიკო ნადირაძე-გაბუნია

Istanbul - სტამბული - Κωνσταντινούπολις - Constantinople

2011-04-03T23:53:00.002+04:00

მართალია, ცოტა მოგვიანებით ვწერ, მაგრამ ამას წინათ ისევ დამესიზმრა ქალაქი, რომელიც ჩასვლისთანავე ჩვენი გახდა. ამიტომ მინდა კიდევ ერთხელ გავისეირნო იქ ამჯერად უკვე ჩემს ბლოგზე. :)

სტამბული (ზოგი სტამბოლს ეძახის) – იგივე ძველი კონსტანტინოპოლი მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი და დაუვიწყარი ქალაქია. ამ ქალაქში ყველაზე საინტერესო ევროპული ნაწილია. ჩვენ აზიურის ნახვა პრაქტიკულად ვერ მოვახერხეთ, მხოლოდ იმ გზას ვაკვირდებოდით, რომელიც გოკჩენის (პირველი მფრინავი თურქი ქალი იყო) სახელობის აეროპორტიდან სასტუმროში მისვლამდე გავიარეთ. ამ გზის განმავლობაში ძირითადად ინდუსტრიული უბნებს ვაკვირდებოდით (ზოგი მილიდან ბოლი ამოდიოდა, ზოგიდან – არა :) ). სტამბულის ერთ-ერთ უბან „ლალელი“-ში სასტუმრო „შაჰინლერში“ დავსახლდით, სადაც საქართველოდან გვქონდა ნომრები დაჯავშნული. ახლოს ვიყავით სტამბულის ყველაზე ისტორიულ უბანთან „სულთანაჰმეტ“, სადაც ამ ისტორიული ქალაქის უძველესი დიდების ყველა ძეგლია თავმოყრილი.

პირველ რიგში, უნდა აღვნიშნო, რომ სტამბული ულამაზესი ქალაქია, რომელიც განლაგებულია ორი ზღვისა (ჩრდილოეთით შავი და სამხრეთით მარმარილოს ზღვები) და ქვეყნის ორ ნაწილს (ევროპასა და აზიას) შორის. სხვათა შორის, ბოლო დროს „ქვეყნის ნაწილი“ ბევრს „კონტინენტში“ ერევა, მაგრამ ცალკე აზიის ან ცალკე ევროპის კონტინენტი არ არსებობს, არსებობს ევრაზიის კონტინენტი!

ბევრი რომ არ ვილაყბო, მოკლედ ვიტყვი, ჩვენ ძირითადად ფეხით დავდიოდით, უფრო იშვიათად – ტრამვაით, ჩვეულებრივი მსუბუქი მანქანების (ტაქსების გარდა) მოძრაობა ისტორიულ უბნების ცენტრალურ ქუჩებზე აკრძალულია და ეს ძალიან კარგია. ტაქსი არც არასოდეს გამოგვიყენებია. ერთხელაც ბოსფორის მცირე საზღვაო ტურშიც წავედით ასევე მცირე ტურისტული გემით.

თურქებზეც მინდა ბევრი კარგი რამ დავწერო, თუნდაც მათ შრომისმოყვარეობაზე და იმაზე, რომ ქვეყანაში პროდუქტების (ყველანაირი, – საკვებიდან დაწყებული, სამშენებლოთი დასრულებული) დიდი უმრავლესობა ადგილობრივი წარმოებისაა, მაგრამ ძალზედ გამიგრძელდება. თუ რამე დაგაინტერესებთ, კომენტარებში მკითხეთ. :)

„აია-სოფია“

„ლურჯი მეჩეთი“

„გალათასარაი“ (გალათას კოშკი)

ბოსფორის ტური (12)

თევზის რესტორნების ხიდი, სადაც სულ ახალი თევზისგან შესანიშნავ სენდვიჩებს ამზადებენ (4)

იერებატანის ცისტერნები, რომელიც ადრე, ბევრი საუკუნის წინ, ქალაქის სასმელი წყლის საცავი იყო (4)

„აია-სოფიას“ ინტერიერი (4). იშვიათია მაცხოვრის ასეთი ცოცხალი მოზაიკა

გასეირნება უბანში „სირკეჯი“ (3)

ესეც უბანი „ტაქსიმი“ (5). გზა გალათასარაიმდე, სადაც მხოლოდ ძველებური ტრამვაი მოძრაობს. პირველ ფოტოზე ორთოდოქსული ტაძარი

ძველმანების მაღაზიები (2). ძველი სტამბულის ფოტოებში მთვლემარე ფისო. ვინილის ფირფიტები და 45-სიჩქარიანი ვინილისვე სინგლები

ჩვენი უსაყვარლესი „სტარბაქსი“. სტამბულში 4 ადგილას გადავაწყდით ამ ყავის კაფეს და 2 მათგანში შესვლა მოვახერხეთ. ყველაზე ხშირად „სულთანაჰმეტში“ ვსტუმრობდით (დღეში ორჯერაც კი). ეს კი „ტაქსიმის“ „სტარბაქსია“

კათოლიკური სავანე (2)

„გალათასარაის“ მიდამოები და თავად კოშკი (4). ულამაზესი პატარა ქუჩები და მშვენიერი პატარა მაღაზიები, მათ შორის მუსიკალურებიც

მეთევზეთა ხიდი და ზღვის სანაპირო მზის ჩასვლისას (2)

ერთ-ერთი ყველაზე ღარიბი და მიყრუებული, მაგრამ ხალხმრავალი უბანი სტამბულში „კუმკაპი“, რომელსაც ტურისტები უფრთხიან (7). რა თქმა უნდა, ჩვენ, გამოწრთობილ ქართველებს ასეთი უბნების არ გვეშინია, ამიტომ მაინც გავისეირნეთ. :)

ამ შენობას Led Zeppelin-ის Physical Graffiti-ის სახლი შევარქვი (2)

„ახალი მეჩეთის“ მიდამოები ყოველთვის სავსეა მტრედებით (2)

ოსმანთა იმპერიის სასახლე „ტოპკაპი“ (3). პირველ ფოტოზე წმ. ირინას სახელობის გაუქმებული მართლმადიდებლური ტაძარი „ტოპკაპის“ პირველივე ეზოში. რა თქმა უნდა, ძალიან ბევრი საინტერესო რამაა ტერიტორიაზე, თუმცა ამჯერად მხოლოდ 3 ფოტოთი დავკმაყოფილდები :)

„გალათასარაის“ უბანი (3). ბოლო ფოტოზე კი ხედი თავად „გალათას“ ციხიდან შებინდების წინ, როცა ცისფერი სტამბული საოცრად ლამაზია :)

ცოცხალი ვარ ცოცხალი! – 1995 წლის 9 იანვრის აქცია ქუთაისში

2011-03-17T16:28:00.009+04:00

ქართული ანდერგრაუნდის მუსიკის აკუსტიკური კონცერტი „ცოცხალი ბგერა“ ანუ „ცოცხალი ვარ ცოცხალი“ ქუთაისის ლადო მესხიშვილის სახელობის სახელმწიფო თეატრში 1995 წლის 9 იანვარს გაიმართა და მასში მონაწილეობა მიიღეს შემსრულებლებმა:

ქიშო გლუნჩაძე

„აუტსაიდერი“

მალხაზ კობერიძე

ლელა ლომთაძე

ლადო ბურდული

ბაკურ ბურდული

„ბაჯუ“

აქციაში მონაწილეობა უნდა მიეღო რუს მუსიკოსს ალექსანდრ ფიოდორ სკლიარსაც, თუმცა მან ჩამოსვლა ვერ მოახერხა. კონცერტის შემოსავალი ბაგრატის ტაძრის კომპლექსის აღორძინების ფონდში გადაირიცხა.

ესეც ორი საინტერესო ვიდეო კონცერტიდან – ქიშო გლუნჩაძისა და ლელა ლომთაძის გამოსვლები. :)

რეზო გაბრიაძე – სტალინგრადის ბრძოლა

2011-02-22T13:52:00.005+04:00

რეზო გაბრიაძის თეატრის თოჯინური სპექტაკლების ნახვას ყველა ახლობელს ვურჩევ. ამჯერად თბილისში ორი სპექტაკლი „ჩემი გაზაფხულის შემოდგომა“ და „სტალინგრადის ბრძოლა“ იდგმება. ორივე საოცარია... „სტალინგრადის ბრძოლის“ დასაწყისი სპეციალურად ავტვირთე „იუტუბზე“

ქუთაისის ძველი ფოტოები (II ნაწილი) – Old Kutaisi

2010-07-29T04:35:00.004+04:00

I ნაწილი იხილეთ აქ: ქუთაისის ძველი ფოტოები (I ნაწილი) – Old Kutaisi

მოუსმინე: იშხნელები – არ დაიჯერებ

ასე გამოიყურებოდა ზოგადად ქალაქი მე-20 საუკუნის დასაწყისში:

ასეთ საშინელ დღეში იყო ბაგრატის ტაძარი და უქიმერიონის ციხე:

მოწამეთას მონასტერი:

თუმანიშვილების სახლი (1900-იანი წლები):

ბაზრის ტერიტორია:

ხიდები. პირველ ფოტოზე გუსტავ ეიფელის (დიახ, სწორედ იმ ეიფელის) პროექტის მიხედვით აშენებული ხიდი:

დღევანდელი მხარის ადმინისტრაციის და მერიის შენობა: მარჯვნივ – სასტუმრო "ქუთაისი" (ზედა ფოტოზე), მარცხნივ "გულვარდის" შესასვლელი (ქვედა ფოტოზე):

ბალახვანი:

ძველი ქალაქის კიდევ ვორი ფოტო:

♥

ფოტოების მოწოდებისთვის დიდი მადლობა ი. მაჩიტიძეს.

ქუთაისის ძველი ფოტოები (I ნაწილი) – Old Kutaisi

2010-07-07T01:09:00.006+04:00

ზაქარია ფალიაშვილის ქუჩა (1900-იანი წლები)

ზაქარია ფალიაშვილის ქუჩა (1910-იანი წლები)

რუსთაველის გამზირი (მარცხნივ მერია, მარჯვნივ ბაღისკიდე – "გულვარდი")

ქართველი მწერლები (1914 წელი)

ქუთაისის თეატრის დასი 1898-1899 წლების სეზონი

მუზეუმი, თბილისის ქუჩის დასაწყისი

ბაღისკიდის ერთ-ერთი შესასვლელი

თეთრი ხიდი

თეთრი გვირილის დღე ქუთაისში (1910-იანი წლები)

მაშინაც და დღესაც ქუთაისის კეთილშობილ ქალთა წმ. ნინოს სახელობის სასწავლებელი (ყოფილი მე-3 საშუალო სკოლა)

მაშინაც და დღესაც I კლასიკური გიმნაზია (ყოფილი I საშუალო სკოლა)

მარჯვნივ ასახვევი საფიჩხიისკენ, მარცხნივ შაუმიანის ქუჩა, შუაში – დღევანდელი პოლიციის განყოფილება

სინაგოგის მშენებლობა

სობორო, რომელიც დღევანდელ ცენტრალურ მოედანზე იდგა

ასე ანგრევდნენ და დაანგრიეს სობორო კომუნისტებმა და კომკავშირლებმა 20-იან წლებში

მის ადგილას კი ასეთი სტალინის ძეგლი დადგეს, რომელიც მოგვიანებით აიღეს

ღვთისმშობლის ხარების სახელობის (ფრანგების) ეკლესია (1910-იანი წლები)

II ნაწილი იხილეთ აქ: ქუთაისის ძველი ფოტოები (II ნაწილი) – Old Kutaisi

ფოტოების მოწოდებისთვის დიდი მადლობა ი. მაჩიტიძეს.

Music Circles - შექმენი ემბიენტ-მუსიკა!

2010-07-06T22:50:00.001+04:00

თაგვი და მისი ჯანი! კიდევ ერთი "კომპოზიტორული" შანსი. :)

Tone Matrix - მაუსით დაწერე მუსიკა!

2010-07-05T23:56:00.000+04:00

თაგვის მარცხენა ღილაკით დაწერე მუსიკა (აანთე უჯრედები).

მაუსის მარჯვენა ღილაკით კი შესაძლებელია ციფრებით დააკოპირო დაწერილი მუსიკა [ნათურების ანთების, ანუ მუსიკის დაწერის შემდეგ, თაგვის მარჯვენა ღილაკს უწკაპუნებ პლეერზე, აკეთებ Copy-ს და ა-Paste-ბ კომენტარში]. შემდეგ კი ციფრების საშუალებით ისევ შეგიძლიათ აიტვირთო პლეერში [ზედა ინსტრუქცია პირიქით]. ამიტომ ჩაწერე შენი მუსიკა კომენტარებში, ყველამ ერთად მოვუსმინოთ. :)

როგორ დავწეროთ და გავაგზავნოთ წერილი

2010-07-04T15:23:00.006+04:00

ბოლო დროს იმდენი რჩევა აღმოცენდა ბლოგერების „ნაშრომებს“ შორის, რომ ხანდისხან ძრიელ ვიბნევი და თავი განუვითარებელი მგონია. :D გავარკვიე, რომ, საბედნიეროდ, მსგავსი შეგრძნებები, რაც ამ „მოვალეობის მოხდის“ მიზნით დაწერილი პოსტების კითხვის შედეგად ჩნდება, თურმე მარტო მე არ მრჩება. აღარ დაგიმალავთ და ეს ფაქტი ყველაზე მეტად მახარებს, თორემ ნამეტნავად დაჩაგრულად ვგრძნობდი თავს. როგორც სტაჟიანმა ბლოგერმა (სტაჟიანობა ერთგვარად მოდაშიც ყოფილა), გადავწყვიტე „ვალში არ დავრჩე“ და ავხსნა ჩვეულებრივი წერილის გაგზავნის პიკანტური ნიუანსები.

ამ, ე. წ. „ტუტორიალების“ გადამკიდე, ერთი ისტორია გამახსენდა, რომელიც ერთ-ერთ თბილისურ გაზეთში მოხდა, სადაც საუკუნის დასაწყისში თავადაც ვმუშაობდი. ერთი ჟურნალისტი სტატიის მოთავებას ვერ ასწრებდა. არადა, გაზეთი სტამბაში მალე უნდა გაეგზავნათ, რათა მისი დაბეჭდვა არ შეფერხებულიყო. დრო რომ გაეწელათ, ჟურნალისტებმა და მორიგე რედაქტორმა გაზეთის გამომცემელს შესჩივლეს, რომ კომპიუტერებში ასო „ღ“ გაგვითავდაო. შეწუხდა კაცი. გვიანი ღამე იყო. როგორ, ყველა კომპიუტერშიო – იკითხა. ეგრეა და რა გვეშველებაო – თავი მოისაწყლეს ამათ. რამდენი „ღ“ გვჭირდება, რომ გაზეთი დროზე მოესწროსო – ჰკითხა შეწუხებულმა რედაქტორ-ჟურნალისტებს. ამათ არც აციეს, არც აცხელეს და სადღაც 200-მდე „ღ“-ო. ეცა ტელეფონს, ხან ერთი გაზეთის რედაქტორს დაურეკა, ხან მეორეს. გაგიჟდნენ ისინი რა „ღ“-ებიო? ამან სიმწრით სთხოვა – ბოლო-ბოლო 200 ცალი „ღ“ ჩამასესხეთ და აუცილებლად გაგისტუმრებთო. ერთმა ისქესა, რომ რაღაც დალაგებულად ვერ იყო საქმე, მაგრამ არ დაიბნა და სტამბებს ექნება ეგ კომპიუტერის „ღ“-ებიო – გადაამისამართა ეს ჩვენი გაზეთის გამომცემელი. ეცა ტელეფონს ისევ და ახლა სტამბაში გადარეკა. იქიდან შემოუთვალეს, პატივცემულო, ვინმე გამოგვიგზავნე და ოხრად „ღ“-ებს გამოვატანთო...

ახლა საქმესაც მივხედოთ.

იმისათვის, რომ დავწეროთ წერილი, უპირველეს ყოვლისა, ამის სურვილია აუცილებელი. ი-მეილისგან განსხვავებით, წერილი შეიძლება ვერ მიწერო უცხო ადამიანს, რადგან რეალურ გარემოებებში წერილის გაგზავნის დროს ელემენტარულად უნდა იცოდე ადრესატის (რაც უნდა უმეგობრულესი იყოს იგი) ზუსტი გეოგრაფიული ადგილმდებარეობა, მისამართი და კიდევ რაღაც-რაღაცეები, რომელზეც ცოტა ქვემოთ მოგახსენებთ.

წერილი რომ დაწერო, აუცილებელია გვქონდეს ქაღალდის (ხალხში ქახალდსაც ეძახიან) ფურცელი. ეს უკანასკნელი არსებობს რამდენიმენაირი: რვეულის, საბეჭდი მანქანის, პრინტერის, ბლოკნოტის, წყალგაუმტარი და ა. შ. პრინციპში ეს ყველაფერი საწერად გამოდგება. დიდი ადამიანები ფურცლის ნაგლეჯებზე, სიგარეტის (ან პაპიროსის) კოლოფებზე, ტუალეტის ქაღალდებზე და ხელსახოცებზეც (ე. წ. „სოლფეტზე“) წერენ. მაგალითად, გალაკტიონი ლექსის ჩასაწერად ზოგჯერ ხელსახოცს ან პაპიროსის კოლოფს იყენებდა. თუმცა თუ შენ ნორმალური ფურცელი მოგეპოვება, შეეშვი მეტიჩრობას, ფსევდოპოეტობას და წერილი ნორმალურ საწერ საშუალებაზე დაწერე.

მეორე აუცილებელი კომპონენტი წერილის დაწერისას ფანქარი ან კალმისტარია. ფურცლის არ იყოს, უამრავი საწერი საშუალება არსებობს. თუ ტრადიციულად გვინდა წერილის წერა, ბატი უნდა იშოვო. ამისთვის სოფელში ჩასვლა მოგიწევს. ბატის დაჭერის შემდეგ მას ფრთიდან (სხვა ადგილიდან არ გადმოდგება) გამოაძრე ბუმბული (ფრინველი ამას გააპროტესტებს, მარა მისთვის დიდი დანაკარგი არ იქნება) და ან სამართებლით ან მჭრელი დანით წვერი წაუმახე. ამასთანავე მელნის ან ტუშის ყიდვა მოგიწევს სადმე საკანცელარიო მაღაზიაში. სხვათა შორის, დღემდე იშოვება, ისევე როგორც ლითონისგან დამზადებული კალმისტრები. საშრობიც საჭიროა, რომ წერისას მელანი ფურცელზე არ გაგედღაბნოს. უბრალო თხელი საშრობები ადრე ჩვეულებრივ სასკოლო რვეულებსაც მოჰყვებოდა. ხო, მართლა, მელანი აუცილებლად სამელნეში უნდა ჩაასხა.

ავტოკალამიც გადასარევი რამაა. არსებობს მელნით დასატუმბი ავტოკალმები და ბურთულაკებიანი (უბრალოდ პასტას რომ ვეძახით). ყველაზე კარგები ინგლისური Parker-ის ფირმისაა, სამუდამო გარანტია აქვს, როგორც მელნიანს, ასევე ბურთულაკიანს. პირადად ორთავე მაქვს აგერ უკვე 12 წელია. ბურთულაკიანში შიგთავსი ე. წ. „პასტის გული“ თუ გათავდება, საკანცელარიოში იყიდება „პარკერის“ „გულებიც“. მელნიან ავტოკალმის გამოყენებისას საშრობი ასევე გასათვალისწინებელია.

წერილის წერისას ფურცელს შუქი მარცხნიდან უნდა ეცემოდეს, თუ ცაცია ხარ – მარჯვნიდან. კალიგრაფიასაც ყურადღება მიაქციე რომ შენმა ადრესატმა ნაწერი გაიგოს. წერილი თუ მელნით დაწერე, როცა მორჩები დარწმუნდი, მელანი კარგად გაშრა თუ არა. ამის შემდეგ ფურცელი ფრთხილად გადაკეცე. დადგა მისი გაგზავნის დრო.

იმისათვის რომ წერილი ძველი მეთოდით გააგზავნო, მტრედის მოშინაურება მოგიწევს (შიკრიკის ქირაობა ნამეტანი ძვირი დაჯდება). ნებისმიერი მტრედი შეიძლება საფოსტო მიზნით გამოიყენო თუ ხუნდობიდან კარგად გამოწრთვნი. არსებობენ საფოსტო ჯიშის მტრედებიც. ამაზე ენციკლოპედიებში ბევრი ინფოა. მაგრამ, მტრედის გარდა არსებობს ჩვეულებრივი ფოსტა. წერილის გასაგზავნად აუცილებელია საფოსტო კონვერტი, რაშიც დაწერილი წერილი უნდა მოათავსო. ამის შემდეგ არკვევ რამდენი ეღირება მისი გაგზავნა, ეს დამოკიდებულია რომელ ქვეყანაში ან კონტინენტზე იგზავნება წერილი. ფასის დადგენის შემდეგ იმ ღირებულების საფოსტო მარკებს ყიდულობ, უკანა მხარეზე უსვამ ენას და საგულდაგულოდ აწებებ. კონვერტსაც ენით აწებებ. ზოგიერთ კონვერტს და მარკას შესანიშნავი გემო აქვს. წერილი მზადაა გასაგზავნად.

ნორმალურ ქვეყნებში არსებობს საფოსტო ყუთები, რომელიც ლითონისგანაა დამზადებული და ძირითადად ლურჯად ან წითლადაა შეღებილი. არსებობს გასაგზავნი და მიმღები საფოსტო ყუთი. გასაგზავნი ყუთები ქუჩებში ან კიდია სადმე კედელზე, ან ტროტუარზე დგას. მიმღები საფოსტო ყუთი კი ან სადარბაზოშია, ან ბინის შესასვლელ კართან კიდია, ან სახლის ეზოში დგას. გასაგზავნი საფოსტო ყუთით წერილს აგზავნი, ხოლო მიმღებ საფოსტო ყუთში ფოსტალიონი აგდებს შენთვის განკუთვნილ წერილს.

კონვერტის ზედა მხარეს აუცილებლად ადრესატის მისამართი უნდა დაწერო. თუ ევროპაში, აზიაში, აფრიკაში, ამერიკაში (ჩრდილოეთშიც და სამხრეთშიც) ან ავსტრალიაში წერილს აგზავნი, ჯერ წერ მიმღების სახელსა და გვარს, მერე ქუჩის სახელწოდებას, მერე ქალაქის ან დაბის სახელს და ბოლოს ქვეყანას. რუსეთში კი ყველაფერი უკუღმაა, ანუ ჯერ წერ ქვეყანას, მერე ქალაქს და ა. შ. კონვერტზე საფოსტო ინდექსიც, ანუ ე. წ. საფოსტო „ზიპ-კოდიც“ იწერება. ქვედა მხარეზე კი იგივე წესების დაცვით საკუთარ მისამართს აწერ.

გადასარევი შეგრძნებაა, როცა კონვერტს ხსნი და იქიდან შენი ახლობლის ხელნაწერს იღებ და კითხულობ. ესთეტები წერილზე მოყოლილი სუნებით ტკბებიან. ესთეტებს ლამაზი საფოსტო მარკები და გემოვნებით გაფორმებული კონვერტები ან ღია ბარათებიც მოსწონთ და საერთოდ, ესთეტები კარგი ხალხია.

წერილი შეგიძლია საკუთარ თავსაც მისწერო, როგორც ამას პეპილოტა ვიქტუალინა როგალდინა აკეთებდა. ამას გვირჩევს ზოგიერთი ფსიქოლოგიც და, თქვენ წარმოიდგინეთ, ზოგი ბუდისტი ბერიც კი. მათი მტკიცებით, კარგი წერილი დადებითი აურის ჩამოყალიბებას უწყობს ხელს. თუ არავინ გწერს, მისწერე საკუთარ თავს ის, რაც გაგიხარდება, გაგისწორდება, თორემ მარკესის პოლკოვნიკივით ეულად იგრძნობ თავს, რომელსაც არავინ სწერს.

Jonathan Glazer

2010-07-03T23:41:00.008+04:00

Jonathan Glazer, ლონდონელი კლიპმეიკერი, რეკლამების ავტორი და კინორეჟისორი.

დავიწყოთ ვიდეოკლიპებით:

Radiohead - Street Spirit (Fade Out)

Unkle - Rabbit In Your Headlight (feat. Thom York)

Massive Attack - Live With Me

Nick Cave and The Bad Seeds - Into My Arms

The Dead Weather - Treat Me Like Your Mother (ეს მისი ჯერ-ჯერობით ბოლო ნამუშევარია)

მისივე გადაღებულია: Massive Attack – Karmacoma; Blur – The Universal; Jamiroquai – Virtual Insanity / Cosmic Girl (Version 2); Radiohead – Karma Police; Richard Ashcroft – A Song For The Lovers... :)

ახლა ჯონათან გლეიზერის გადაღებულ-გაკეთებული რამდენიმე რეკლამაც.

კრანბრუკელი შვლის მოკლე ისტორია სიცილაკების გარეშე

2010-07-02T18:44:00.000+04:00

[No Comments]

June Mood 2010 (Soul Driven)

2010-07-01T16:15:00.006+04:00

Robert Miles & Trilok Gurtu – Soul Driven
გადმოწერისთვის დააწკაპუნეთ პლეერზე

ERM0NIA - Good Bye Stalin!

2010-06-26T02:09:00.001+04:00

ჩემი პირველი ნამუშევარი ნოიზში (Noise). წუხელ სტალინის ძეგლის აღების ხმა ჩავწერე ლაივში... მარა ემბიენტი უფრო გამოვიდა მგონი. :D

ERM0NIA - Good Bye Stalin! by ERM0NIA

Сергей Курёхин - Комплекс Невменяемости

2010-06-22T03:49:00.002+04:00

Tbilisi - Borjomi - Bakuriani [03.06.2010 (th)]

2010-06-04T14:07:00.008+04:00

[No Comments]

ოკეანე – The Best Of (1989-1992)

2010-05-26T23:44:00.005+04:00

[From ERM0NIA's own home collection]

ჯგუფი „ოკეანე“ 1980-იანი წლების ბოლოს შეიქმნა. ის გიტარისტის და მუსიკოსის კაკო ვაშალომიძის პროექტი იყო. ჯგუფის არსებობა დაემთხვა ე. წ. „ეროვნულ გამოღვიძებასა“ და 1989 წლის 9 აპრილის ტრაგედიას, რომელიც აისახა კიდეც „ოკეანეს“ პატრიოტულ ლირიკაში. ჯგუფის მეტად მელოდიური მუსიკა და ვახო მაკალიათიას ძლიერი და სუფთა ვოკალი მსმენელს ძალიან მოსწონდა. მახსოვს 9 აპრილის ტრაგედიის შემდეგ „ოკეანემ“ საქართველოს ბევრ ქალაქში დაუკრა და კონცერტებზე სრული ანშლაგი იყო. ყველა თანამედროვე ქართული მუსიკის მოყვარულს ვურჩევ, აუცილებლად მოუსმინოს „ოკეანეს“ ამ ჩანაწერს, რომელიც ასევე, მხოლოდ აუდიოკასეტაზე შემომრჩა. ეს არის ძალიან წრფელი და ერთ-ერთი პირველი ქართულ ენაზე შესრულებული მელოდიური ჰარდ-როკი, თავისი ბალადებით და საგიტარო სოლოებით.

„ოკეანეს“ შემადგენლობა:
ვ. მაკალათია – ვოკალი;
კ. ვაშალომიძე – გიტარა;
მ. მამულაშვილი – ბასი;
დ. ტაბლიაშვილი – დასარტყამები;
ბ. ძნელაძე – კლავიშები.

აქ ნახეთ ჩემი ძველი სტატია კაკო ვაშალომიძეზე

ეს დასაჭაშნიკებლად:

ოკეანე - ტრიალებს პლანეტა by ERM0NIA

============================================

ოკეანე – The Best Of (1989-1992) © 1992

01-ტრიალებს პლანეტა (4:45)
02-ო, ღმერთო (5:56)
03-მოსკოვიდან ზარია (4:47)
04-ბედისწერა (6:37)
05-მიტინგი (5:09)
06-წუთი-წუთი (2:38)
07-კერპების დაცემა (4:41)
08-თეთრი სული (4:00)
09-უღმერთო სულები (4:06)
10-ღრუბელი თეთრი (4:10)
11-მწყემსური (2:34)
12-ქალოვ გნახე ფეხშიშველი (3:51)

Genre: Rock
Stile: Hard-Rock
Size: 70.5 MB
Playtime: 53:14
Bitrate: 192 kb/s (Joint-Stereo)

Download:
ოკეანე – The Best Of (1989-1992) [1992]
Password: erm0nia

Alternative download:
ოკეანე – The Best Of (1989-1992) [1992] (from Megaupload.com)

ნარკოტიკებით დაღუპული მუსიკოსები

2010-05-25T17:39:00.009+04:00

1955 – ჩარლი პარკერი (Charlie Parker Jr.) – სახელგანთქმული ჯაზ-საქსოფონისტი, ჰეროინზე „იჯდა“, გარდაიცვალა 34 წლის ასაკში. ექიმმა, რომელმაც მუსიკოსის სიკვდილი დააფიქსირა, ჩათვალა, რომ პარკერი 70 წლის იყო.

1967 – ბრაიან ეპსტეინი (Brian Samuel Epstein) – „ბითლზის“ მენეჯერი. 32 წლისა დაიღუპა ბარბიტურატების ზედმეტი დოზით.

1969 – ბრაიან ჯონსი (Lewis Brian Hopkin Jones) – „როლინგ სტოუნზის“ გიტარისტი. დაიღუპა 27 წლის ასაკში ნარკოტიკების ზედმეტი დოზით.

1970 – ჯიმი ჰენდრიქსი (Johnny Allen Hendrix) – 60-იანი წლების საკულტო მუსიკოსი. მოიხმარდა ჰეროინს. დაიღუპა საავადმყოფოს გზაზე. სიკვდილის ოფიციალურ მიზეზად ძილისმომგვრელი საშუალებების ზედმეტი დოზა დასახელდა. იგი 27 წლის იყო.

1970 – ჯენის ჯოპლინი (Janis Lyn Joplin) – 60-იანი წლების მიწურულის საკულტო მომღერალი ქალი. 27 წლისა დაიღუპა ჰეროინის დიდი დოზით.

1971 – ჯიმ მორისონი (James Douglas Morrison) – ჯგუფ Doors-ის ფრონტმენი, 27 წლის. დაიღუპა გულის შეტევით, რომელიც გამოწვეული იყო ნარკოტიკული ნივთიერებების ზედმეტი მოხმარებით.

1973 – გრემ პარსონსი (Ingram Cecil Connor III) – ჯგუფ Byrds-ის მომღერალი, კომპოზიტორი და გიტარისტი. 26 წლისა ნარკოტიკების ზედმეტი დოზით დაიღუპა.

1975 – ტომი ბოლინი (Thomas Richard „Tommy“ Bolin) – ჯგუფ Deep Purple-ის გიტარისტი. 25 წლის დაიღუპა ჰეროინის დიდი დოზით.

1975 – ტიმ ბაკლი (Timothy Charles Buckley III) – მუსიკოსი. გარდაცვალების მიზეზი ჰეროინის ზედმეტი დოზა. 28 წლის იყო.

1977 – ელვის პრესლი (Elvis Aaron Presley) – 42 წლისა გარდაიცვალა გულის შეტევით, რომელიც გამოიწვია ბარბიტურატების დიდმა დოზამ.

1978 – კიტ მუნი (Keith John Moon) – The Who-ს დრამერი. 32 წლის ასაკში მისი სიკვდილის მიზეზი ჰეროინი და ალკოჰოლი გახდა.

1979 – სიდ ვიშეზი (John Simon Ritchie) – პანკ-ჯგუფ Sex Pistols-ის ბასისტი. გარდაიცვალა ჰეროინის ზედმეტი დოზით 21 წლის ასაკში.

1980 – ჯონ ბონემი (John Henry Bonham) – ჯგუფ Led Zeppelin-ის 32 წლის დრამერი. გარდაიცვალა ნარკოტიკისა და ალკოჰოლის ზედმეტი დოზით.

1980 – ბონ სკოტი (Ronald Belford Scott) – ჯგუფ AC/DC-ის ვოკალისტი. დაიღუპა ჰეროინისა და ალკოჰოლის ზედმეტი დოზით 33 წლის ასაკში.

1980 – იან კურტისი (Ian Kevin Curtis) – ჯგუფ Joy Division-ის ფრონტმენი. 23 წლისამ, ნარკოტიკული ნივთიერებების გავლენის ქვეშ, საკუთარ სახლში ჩართული ვიდეოკამერის წინ თავი ჩამოიხრჩო.

1982 – ჯეიმს ჰანიმენ-სკოტი (James Honeyman Scott) – ჯგუფ Pretenders-ის ბასისტი და კლავიშისტი. ჰეროინის ზედმეტი დოზით 25 წლის ასაკში გარდაიცვალა.

1983 – პიტ ფარნდონი (Pete Farndon) – Pretenders-ის გიტარისტი. 30 წლისა დაიღუპა ჰეროინის დიდი დოზით.

1988 – ჰილელ სლოვაკი (Hillel Slovak) – ჯგუფ Red Hot Chili Peppers-ის გიტარისტი. გარდაიცვალა ჰეროინის ზედმეტი დოზით. იყო 26 წლის.

1988 – ნიკო (Christa Päffgen) – ჯგუფ The Velvet Underground-ის მომღერალი ქალი. 49 წლის ასაკში დაიღუპა ქალა-ტვინის ტრამვით (ველოსიპედიდან გადმოვარდა), რომელიც გამოწვეული იყო ნარკოტიკული სიმთვრალით.

1991 – სტივ კლარკი (Stephen Maynard Clark) – ჯგუფ Def Leppard-ის გიტარისტი. 30 წლის გარდაიცვალა ჰეროინისა და კოკაინის ზედმეტი დოზით.

1993 – ჯი ჯი ელინი (Jesus Christ „GG“ Allin) – ამერიკელი პანკ-როკერი. დაიღუპა ჰეროინისა და კოკაინის ნარევის ზედმეტი დოზით. იყო 30 წლის.

1994 – კურტ კობეინი (Kurt Donald Cobain) – ჯგუფ Nirvana-ს ფრონტმენი. ჰეროინული დეპრესიის დროს თავი მოიკლა 27 წლის ასაკში.

1994 – კრისტენ პფაფი (Kristen Pfaff) – ჯგუფ Hole-ს ბას–გიტარისტი ქალი. 27 წლისა გარდაიცვალა ნარკოტიკების ზედმეტი დოზით.

1995 – შენონ ჰუნი (Richard Shannon Hoon) – ჯგუფ Blind Melon-ის ვოკალისტი. ჰეროინის ზედმეტი დოზით პირდაპირ საგასტროლო აბტობუსში გარდაიცვალა. იგი 28 წლის იყო.

1995 – დუაინ გიოტელი (Dwayne Rudolph Goettel) – ინდასტრიალ-ჯგუფ Skinny Puppy-ის კლავიშისტი. 31 წლისა ჰეროინის დიდი დოზით გარდაიცვალა ედმონტონში, კანადაში.

1996 – რიჩარდ ჯეიმს ედვარდსი (Richard James Edwards) – ჯგუფ Manic Street Preacher-ის გიტარისტი. იყო ნარკოტიკების მომხმარებელი. 27 წლისა უგზო-უკვლოდ დაიკარგა, დღემდე ეძებენ.

1997 – მაიკლ ჰაჩენსი (Michael Kelland John Hutchence) – ავსტრალიური ჯგუფის INXS-ის ფრონტმენი. 37 წლის ასაკში ოტელის ნომერში თავი ჩამოიხრჩო. მუსიკოსის სიხლში წამლების, ნარკოტიკებისა და ალკოჰოლის ნაზავი აღმოაჩინეს.

1998 – როზ უილიამსი (Roger Alan Painter) – ჯგუფ Christian Death-ის ვოკალისტი და ბასისტი. 34 წლისამ ნარკოტიკული ზეგავლენის ქვეშ საკუთარ სახლში თავი ჩამოიხრჩო.

1998 – რობ პილატუსი (Robert Pilatus) – პოპ-დუეტ Milli Vanilli-ს ერთ-ერთი წევრი. გარდაიცვალა 32 წლისა. სიკვდილის მიზეზად ნარკოტიკები და ალკოჰოლი დასახელდა.

2000 – პოლა იეტსი (Paula Elizabeth Yates) – INXS-ის გარდაცვლილი ვოკალისტის მაიკ ჰაჩენსის მეგობარი ქალი, ბობ გელდოფის ექს-ცოლი, ცნობილი ბრიტანელი ტელეწამყვანი და მწერალი. 40 წლის ასაკში ჰეროინის ზედმეტი დოზით დაიღუპა ლონდონში, საკუთარ სახლში.

გულიკოს სრულიად დაუჯერებელ-დასაჯერებელი ამბავი

2010-05-19T22:11:00.030+04:00

ერთ მშვენიერ დილას დედაქალაქი გრანდიოზულმა სენსაციამ გამოაღვიძა. ტელევიზიების დილის პროგრამები შეთანწყობილად და, ამავე დროს, შეშფოთებით აუწყებდნენ ყველას, რომ ქალაქში საოცრება გამოჩნდა. ბევრი ამ საოცრების თვითმხილველად ასაღებდა თავს. პირდაპირ ეთერში უხამსობას (თევზ ხამსაში არ აგერიოთ) აღარავინ დაგიდევდათ, თვით ტელებოსებიც კი, აღარ იბლოკებოდა უცენზურო სიტყვები და ასეთ სიუჟეტებსაც კი ნახავდით:

„აი, ბო&იშვილი, ბო&ის გაზრდილი ვიყო, ჩემი თვალით ვნახე გუშინ საღამოს რა, ჩემი დედა მოვ^@ან. თანაც ტიტველი ტო! ეს რა იყო ტო? ლისის ტბის მხრიდან პირდაპირ ჩვენს უბანში ჩამოვიდა ჩემს დედას შ*%#*ი!“ – მედგრად ამტკიცებდა ერთი არაფხიზელი ჯიგარი, რომლსაც, ეტყობოდა, ალკოჰოლი ჯერ კიდევ პირზე არ შეშრობოდა.

ტელევიზიები შეშფოთებულები გაჰკიოდნენ, რომ ჯერ-ჯერობით ამ საოცრების ვიდეომასალა არ გააჩნდათ და დახმარებას მოსახლეობას თხოვდნენ საკმაოდ სოლიდური ანაზღაურების სანაცვლოდ. საპატრულო პოლიცია ასეულ ათასობით ქუჩაში გამოსულ დაბნეულ ადამიანს ვერ აკავებდა. არადა, არავინ იცოდა რა უნდოდათ ქუჩაში, სად ეძებნათ საოცრება. უბრალოდ ყველა თავისთვის დაყიალობდა და ერთმანეთთან საოცრებაზე რამდენიმე სიტყვის ჩამოგდების შემდეგ უკვე მხიარულად მასლაათობდნენ მთავრობაზე, ვალუტის კურსზე, ბაზრის ფასებზე და საერთაშორისო ტერორიზმზეც კი.

ვინ იყო ეს საოცრება? აი კიდევ ერთი კომენტარი, ამჯერად პოლიციელის: „გუშინ მორიგეობა დამიმთავრდა თუ არა, ეგრევე სახლში წავედი ჩემი მანქანით და რას ვხედავ!!! ლისის ტბის გადასახვევის მხრიდან უზარმაზარი გოგო მოდის (თუმცა ქალი იყო თუ ახალგაზრდა გოგონა, შებინდებულში ვეღარ გავარჩიე), სიმაღლით ალბათ, ასე, 150-200 მეტრი იქნებოდა. მგონი ტიტველი იყო“. ამ სიუჟეტის ნახვის შემდეგ საზოგადოებაში დაბნეულობამ იმატა. ვის აღარ თხოვდნენ კომენტარს ტელევიზიები? პარლამენტარებით და მთავრობის წევრებით დაწყებული, მეეზოვეებითა და უცხოელი ელჩებით დამთავრებული. ისინიც საუბრობდნენ ყველაფერზე, გიგანტური გოგონაზე, ბრაზილიიდან შემოტანი ქათმის გაყინული ხორცისა და გენური ინჟინერიის მავნებლობაზეც კი. როდესაც ერთ-ერთმა მინისტრმა ფიცილი დაიწყო ტიტველი ქალი კუს ტბაზე ვნახე და მთებს მიეფარაო, მისი არსებობა საბოლოოდ ძალიან ბევრმა ირწმუნა. ატყდა ერთი ამბავი, გაზეთების დამკაბადონებლებს საქმე გამოუჩნდათ. მეორე დღეს პრესის პირველ გვერდებზე „ფოტოშოპში“ აწყობილი გიგანტური ტიტველი ქალების ცრუ სურათები დაბეჭდეს, რომელთაგან ზოგის ცოტაოდენ დაბინდული სახე ანჟელინა ჯოლის გაგახსენებდათ, ზოგისა კიდევ – მარია შარაპოვას. ერთი ყვითელი ჟურნალის „ინფრას“ დამკაბადონებელს კი ქალის შიშველს სხეულზე, რატომღაც, იტალიელი ფეხბურთელის, დელ-პიეროს თავი დაედგა.

ჟურნალისტებს საქმე მიეცათ, – მოკვლევები დაიწყეს. კომენტარებისთვის უფოლოგებს, პარაფსიქოლოგებს, ასტროლოგებს, ათასნაირი ჯურისა და რჯულის მჩხიბავებსა და მამაძაღლებს მიმართეს. იმათაც მშვიდი სახეები მიიღეს, აღიარეს, რომ ჯერ კიდევ შარშან ხედავდნენ რაღაც ხილვებს და დარწმუნებულებმა განაცხადეს, რომ ეს ტიტველი ქალი ციდან მოვლენილი საჩუქარი იყო და საქართველო აუცილებლად გადარჩებოდა, თანაც უახლოეს თვეებში. თუმცა იყვნენ სკეპტიკოსებიც და გიგანტური არსების გამოჩენა მათთვის ნგრევებთან, ადამიანების ჭყლეტასთან და მიწისძვრების საფრთხესთანაც კი იგივდებოდა.

„არა რა, რაღაცა არსებობს!“ – იმეორებდნენ ინტერნეტ-ფორუმებსა და ჩეთებს შესეული საერთაშორისო გლობალური ქსელის მომხმარებლები. საქართველოს მიმართ დაინტერესება საოცრად გაიზარდა. მსოფლიოს ძლიერი სქესის წარმომადგენლებს საქართველოში ჩამოსვლისა და გოლიათი ტიტველი ქალის ნახვის დაუოკებელი სურვილი გაუჩნდათ და ჩვენს საკონსულოებთან ტურისტული თუ საქმიანი ვიზის ასაღებად რიგში იდგნენ და ათენ-აღამებდნენ.

ბევრი ადამიანს გიგანტური ტიტველი ქალის (რომელსაც ტელერეპორტიორებმა ქალი-გულივერი, ქართულად, შემოკლებულად კი გულო შეარქვეს) გამოჩენის შიშით ღამითაც არ ეძინა. ხალხს სხვა სალაპარაკო აღარ ჰქონდა, ყველას ტიტველი ქალი ეკერა პირზე და ყვებოდნენ ათასგვარ დაუჯერებელ ამბავს. ვიღაცას ის მთაწმინდაზე, სატელევიზიო ანძის მახლობლად დაენახა, ზოგს – ზემო ვერაზე, ზოგსაც – ნახალოვკაში, ზოგიერთს კიდევ – ვაზისუბანში და გლდანში. ცენტრალური უბნების მაცხოვრებლები თავს ამ მხრივ დაჩაგრულად გრძნობდნენ. ქალაქის გარეუბნებში ბინების ფასი საოცრად გაიზარდა.

ამ ალიაქოთის დაწყებიდან ერთი კვირის თავზე კი „დროებაში“ აჩვენეს საკმაოდ ხანგრძლივი სიუჟეტი საოცრებაზე და ექსკლუზიურად მოპოვებული, სამოყვარულო კამერით გადაღებული დოკუმენტური მასალა (No Comment), რომელშიც გიგანტური ტიტველი ქალი, იგივე, გულო კვირა დღეს გადაკეტილ რუსთაველის პროსპექტზე დააბოტებდა და ეს მართლაც ასე მოხდა. თავისუფლების მოედნის მხრიდან ის ძალიან ფრთხილად მოაბიჯებდა, ვინმე რომ არ გაესრისა. იგი (პოპში არ აგერიოთ) საკმაოდ სიმპათიურად გამოიყურებოდა, თუ მხედველობაში არ მივიღებდით მის უზარმაზარ ზომებს. გულოს გრძელი, მხრებამდე ჩამოყრილი ღია წაბლისფერი თმა, მომწვანო მომღიმარი და უბოროტო თვალები, ლამაზი, თხელი და პატარა ცხვირი, შუაში ოდნავ გაყოფილი ნიკაპი, მშვენიერი ფორმის ცოტაოდენ აპრეხილი მკერდი და ჩამოქნილიო რომ იტყვიან, ისეთი ფეხები ჰქონდა. ასაკად 22-23 წელს მისცემდით.

მოსეირნე ხალხი თავიდან დაფრთხა და მიმოიფანტა წივილ-კივილით, მაგრამ მერე შეუთამამდნენ მშვიდ, უწყინარ გოგონას და ინტერესით ასცქეროდნენ. ირგვლივ გაოცების, ცნობისმოყვარეობისა და ქალის სურნელი დატრიალდა. რუსთაველზე მყოფმა მომწიფებულმა ბიჭებმა და მამაკაცებმა (ჯიგრებმა) ამ სასწაული არსების დანახვაზე ყბები ჩამოყარეს და თვალები გააფართოვეს. ამათგან ზოგიერთი ჩაიცუცქა, რამდენიმე მუხლებზეც კი დაეცა და ლოცვა დაიწყო (ამ დროს თვალი მაინც ზემოთ გაურბოდა). ამ რეფლექსური ქცევის დანახვაზე ქალმა ჯიგრებს ჯერ ნაზად გაუღიმა, თმები ხელით გაისწორა (ამ კონკრეტულ მომენტში ის ძალიან ბევრ ჯიგარს შეუყვარდა), მერე კი ხმამაღალი, ჯანმრთელი სიცილი აუტყდა. ამ დროს ქარმა დაბერა, ოღონდ ეს არ იყო არც აღმოსავლეთის, არც დასავლეთის, არც ჩრდილოეთის, არც სამხრეთის, არც ჩრდილო-აღმოსავლეთის თუ სამხრეთ-დასავლეთის ქარი. უცნაური, ასფალტის საფარის მიმართ პერპენდიკულარული, ნახშირორჟანგით მდიდარი ქარბუქი დატრიალდა. მავანი იმასაც კი ირწმუნებოდა, რომ ამ ქარბუქს მაშინ მენთოლიანი „ორბიტის“ არომატიც კი დაჰკრავდა. ყველას შესცივდა, პირველი გიმნაზიის წინ ხეები ყინულოვანი თრთვილით დაიფარა.

„მე თქვენ ყველანი ძალიან მომწონხართ, თუმცა ცოტა სასაცილოები ხართ. ჯერ არც კი ვიცი შეგიყვაროთ თუ არა!“ – დაიგრგვინა გოგონამ. ჯიგრები დაიბნენ, არ მოელოდნენ გოლიათი გოგონასგან მსგავსი წინადადების მოსმენას. თუმცა ამის შემდეგ გაუთვალისწინებელი რამ მოხდა. ცაში მონავარდე მერცხალი თუ ბეღურა ეტყობა ნესტოში შეუძვრა გოლიათს და მანაც დააცემინა. ტორნადოს მსგავსი გრიგალი ამოვარდა, რომელმაც მიწიდან ფესვებიანად ამოდღლიზა ხეები და ასფალტიც კი აყარა 200-250 მეტრის პერიმეტრზე. ყველაფერი მსხვერპლის გარეშე დასრულდა, მაგრამ დაცემინების შემდეგ მიწაზე უამრავი თაგვის ზომის ვირუსი დაცვივდა, რომლებიც გრიგალის ჩადგომისთანავე ადამიანებს გამოენთნენ და გრიპით დააავადეს. საპატრულო პოლიციის მანქანების სირენების ხმა გაისმა. „გულომ“ ამჯერად ყველა დაზოგა და ნაკლებად ექსპანსიურად ერთხელაც გაიცინა. მერე მთაწმინდაზე სირბილით აძვრა. გზად შემთხვევით „ჯეოსელის“ საკვანძო სარეტრანსლაციო ანძა გაანადგურა. ამის შემდეგ ქვეყანაში რამდენიმე საათით მობილური ტელეფონებით მოკლე ტექსტურ შეტყობინებებს ვეღარ აგზავნიდნენ.

ტელევიზიები გვიან მოვიდნენ, გოლიათი „გულო“ არსად აღარ ჩანდა…

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

III

სანამ ეროვნული მედია გულიკოს მოძიების წარუმატებელ ცდებს განაგრძობდა, საზღვარგარეთის ზოგიერთი ცნობილი გამომცემლობი (Playboy, Hustler, etc…) აჭრელდა გულოს გულახდილი სურათებით. CNN და BBC პირდაპირ ჩართვებს აწარმოებდა თბილისიდან. დაბნეულ თბილისელებსა და გულოს ფეხის ტერფის ანაბეჭდებს ანახებდნენ და როგორც ყოველთვის, აღნიშნულ კადრებს სიამაყით აღვსილი, ხმაში ცრემლგარეული ტონითა და უხარისხო თარგმანით „რ2“ და მისთანანი გადასცემდნენ. ხალხში კი, შემდეგი ჰიპოთეზები წარმოიშვა გულოს რაობის შესახებ:

1. ღვთის სასჯელია ჩვენს თავს მოვლენილი – მოინანიეთ ხალხო, მოინანიეთ თორემ მეორედ მოსვლა მოსულაო;

2. ეს არის მესამე ძალის (რუსეთი, სოროს-მასონები, იეღოველები და ა.შ.) მიერ მოწყობილი მორიგი პროვოკაცია! გონს მოეგეთ! არ წამოეგოთ! დაფიქრდით, ვის წისქვილზე ასხამს გულო წყალს! და საერთოდ რატომ არაა თემქაზე წყალი აგერ უკვე მეორე კვირაა?!

3. გულიკო ციური საქართველოდან გამოგზავნილი ანგელოზია – ის შეგვიყვანს ნათელ მომავალში;

4. ამერიკელების სიკრეტნი არუჟიაა მაჰმადიანური სამყაროს წინააღმდეგ, პროსტა რაღაც აშიბკაა ან ტრასნპორტირების ხარჯებზე ეკონომია გადაწყვიტეს და ჩერეზ ჩვენ და თურქეთი გადავა რა საზღვარზე, ერთ სექსუალურ რევოლუციას მოუწყობს რა…

5. უცხოპლანეტელია – მაია მაჩეხა ინაპლანეწიანკა ხო გაქვთ ნანახი – აი მაგ პონტში არა პროსტა ზომები კარგად ვერ განსაზღვრეს რა;

6. უტკაა ეგა უტკაა, პროსტა ძალიან დიდი უტკა!

7. ნუდისტების სარეკლამო აქციაა ან ფინურმა გასაბერი ქალების მწარმოებელმა კომპანამ სარეკლამო კამპანია წამოიწყოო ახალი ბაზრის ათვისების მიზნით...

მოკლედ, დიდი არეულობა სუფევდა ქალაქში. თქვენ წარმოიდგინეთ სამხრეთ ოსეთსა და აფხაზეთშიც – მოდიან, მოოოდიან, გულიკოები მოდიააან და ა.შ…

ასე იყო თუ ისე, გულიკომ მყარად დაიკავა ადგილი ქართველების და არა მარტო მათ ცნობიერებაში. საცა გოძილა იქ გულიკოცო და ლიუკ ბესონმა ახალი ბლოკბასტერის გადაღება განიზრახა გულოს თავგადასავლებისა და მეითინგის შესახებ. საქართველოში ტურისტული ბიზნესის აყვავებისთვის დაიწყეს მზადება, აჭარული ხაჭაპური გულიკოც კი გაჩნდა ზოგიერთი საზ.კვების ობიექტში, თუმცა ზომებისა და გამო, მისი გამოცხობა ასე არავის უცდია. ამერიკულმა Think tank-ებმა კი გულიკოს ნაშიერების გამრავლების შემთხვევაში მოსალოდნელი კატაკლიზმები განსაზღვრეს და საგანგაშო ანგარიშებიც ჩააბარეს თავიანთ ხელმძღვანელობას, რომელმაც კავკასიის ჯორჯიაში სათვალიანი და კეისებიანი ტიპები გამოაგზავნეს სპეციალური მისიით. რუსებმა ისედაც მზადყოფნაში მყოფი იარაღი კიდევ უფრო მეტ მზადყოფნაში მოიყვანეს და ერთი-ორიც გადახუხეს დლია ხრაბროსწი. მკვლევარებმა კამა-სუტრას ახალი ფურცლები აღმოაჩინეს სადაც სწორედ გულიკოსნაირი მდედრის გაბარიტების შესატყვისი პოზები იყო დეტალურად აღწერილი, თუმცა ტექსტის სრულად გაშიფვრა მისი სიძველისა და დაზიანების ხარისხის გამო ვერ მოხერხდა. დედამიწის სიახლოვეს მოლივლივე ამო-ს მწვანე ეკიპაჟიც კი დაბნეული იქექავდა ხელისმაგვარი წამონაზარდებით თავისმაგვარ წამონაზარდს – მათი დაკვირვების ობიექტი პლანეტა უფრო რთული გამოდგა ვიდრე ეგონათ, ამდენი სისულელითა და დისონანსით გამოწვეული სტრესის განეიტრალება მხოლოდ სახლში დაბრუნებას შეეძლო. მისია დასრულებულად ითვლებოდა როდესაც მათ გულო დააფიქსირეს და სრულ ფრუსტრაციაში ჩავარდნენ, ისე, რომ სახლში წასასვლელი გზაც კი დაავიწდათ.

თვითონ გული რას ფიქრობდა ამ დროს, არავინაც იცოდა.

ნუუ სიმართლე ითქვას და გულომაც არ იცოდა რა ეფიქრა, ბოლომდე ვერ გაეგო სად იყო, ვინ იყო და რა უნდოდა საერთოდ წვენებში. რატომ ესმოდა ამ პატარა ხალხის ენა, რატომ იყო თვითონ ასეთი დიდი მათ ფონზე და რატომ იყო, უკაცრავად პასუხია და დედიშობილა? გულიკოს ბევრი კითხვა დაუგროვდა, პასუხის გამცემი კი არავინ ჩანდა – ხალხი მას თან გაურბოდა თან კუდში დასდევდა. ისედაც კარგა მაგრად დაბნეული ხალხი ჩანდა და გულიკოს მათი კიდევ უფრო დაბნევა ეუხერხულებოდა. ამიტომაც წასვლა გადაწყვიტა. მაგრამ სად უნდა წასულიყო? ანძის სიახლოვეში გადაწყვიტა დაძინება გულომ. მიწაზე თავის დადება და ხვრინვა ერთი იყო. რაღა გავაგრძელო და ერთი კი იხუვლა ხალხმა მეორედ მოსვლა დაიწყოო და გამოვარდა გარეთ, მიიხედა მოიხედა და გულოს გრანდიოზული ვარდისფერი ტაკოღა შერჩა ანძასთან. გულოს ეძინა, სიზმრად კი ატმის ყვავილები, ხეკორძულას წყალი, გავაზები, ხოხბები, ჯიხვები და მისთანანი ესიზმრებოდა. გულოს გულიანად ეძინა და გამოღვიძებას არ აპირებდა. საერთაშორისო აყალ-მაყალი არ ცხრებოდა ერთი, ორი, სამი კვირაც კი, მერე თანდათანობით ხალხი გულოს არსებობას შეეჩვია და ინტერესმაც იკლო. ორი თვის შემდეგ გულოს ტაკო და მისი მგრგვინავი ხვრინვა თბილისის „დასტაპრიმიჩაწელნოსწად“ ითვლებოდა, ფოტოაპარატებით შეიარაღებული ტაკოს მიჩერებული ტურისტები კი ქალაქის ჩვეულ მოვლენად იქცა.

გულიკოს მაისურები, სუვენირები, მისი სახელობის სასტუმრობი, რესტორნები, ბენზინგასამართი სადგურები, ი.მ.-ები, შპს-ბი. ს.ს-ები აბსოლუტურად ყველგან იყო. ქვეყანა გულიკოლენდად გადაიქცა. გულიკოს ეძინა და სიზმრად ხან ქვაბში მოტირალი ასმათი ესიზმრებოდა, ხან უდაბნოში მოღვაწე გრიგოლი, ხან რომაელები, ხან სპარსელები, ხან კი მონღოლები. გულიკოს ეძინა და მხოლოდ 6-7 თვის თავზე ვიღაც მოცლილმა, რომელიც მთაწმინდიდან ყოველდღიურად სურათებს უღებდა თავისი ახალი ფოტო გამოფენისთვის, სურათების შერჩევა-შედარებისას აღმოაჩინა და რომ გულიკო პატარავდებოდა. საბოლოო დასკვნის მიღებამდე კიდევ ერთი თვეც იცადა – არიქა, უკეთესი ფოტოები მექნებაო გულოსი და მერმე მთელი ქალაქი შეძრა – ალიაქოთი ხელახლა დაიწყო. თუ ადრე გულოსგან დაცვას ითხოვდნენ ახლა პირიქით გულოს დაცვას მოითხოვდნენ – ხუმრობა ხომ არაა ასეთი მონაპოვარის არსებობა ჩვენნაირ პატარა ქვეყანაში, ასეთი Publicity და ტურიზმის განითარება, ევროინტეგრაციის პროცესების დაჩქარებაც კი! მოკლედ გულოს დაპატარავება ერმაც და ბერმაც საკუთარი თითმყოფადობისა და სახელმწიფოებრიობისათვის სერიოზულ საფრთხედ მიიჩნია და დაიწყო ფიქრი – როგორ შეენარჩუნებინა გულოს არსებული ფორმები.

საწყალო გულო, კიდევ კარგი რომ ასე ტკბილად გეძინა და არაფერი გაგიგია, როგორ გაგზომეს, როგორ გაგაანალიზეს და რამდენი ირბინეს შენს პერიმეტრზე. ავი თვალისაგან დასაცავად დიდი გიშრის სამაჯურიც კი შეგაბეს, მაჯაზე არა – ბარძაყზე. რაღაც უცხო უცხო სახელების მქონე პრეპარატები გიშხაპუნეს, მაგრამ შენ დაპატარავებას განაგრძობდი. ბოლოს ვიღაც ღვაწლმოსილმა დაასკვნა – ეს ძილის ბრალია, როდესაც ძინავს პატარავდება და რომ არ დაიძინოს შეიძლება, ისევ სიმაღლეში მოიმატოსო. შედეგად გულოს გაღვიძების ყველა ხერხი გამოიყენეს, „დიმუ ბორგირიც“ კი ჩამოუყვანეს ნიტო დანიიდან ნიტო ნორვეგიიდან უზარმაზარი დინამიკებითურთ, რამაც 15 წუთში მასობრივი მამაბასილისტური გამოსვლები გამოიწვია – რატომ ეს ეშმაკის კერძები და არა ნანი ბრეგვაძეო?!! არც ამან, არც ფოიერვერკებმა, არც ბევრმა სხვა რამემ გულო არ გამოაღვიძა – პირიქით ის უფრო ღრმად იძინებდა და უფრო სწრაფად პატარავდებოდა, იკლებდა სიმაღლეში. 11 თვეში გულოს საქართველოს ისტორია მე-20 საუკუნის 90-იანი წლების ჩათვლით დასიზმრებოდა, ხოლო ლიტერატურისა და ხელოვნების არათანმიმდევრული დასიზმრების ხასიათის გამო, ტურაშვილიდან ბარათაშვილზე გადამხტარიყო, კაკაბაძის პეიზაჟებისა და ევგენიძისეული სარეკლამო მელოდიების ფონზე. მის მიმართ ინტერესი განელებული იყო, როგორც მოღალატეს ისე უყურებდნენ, და რომ არა ერთი-ორი ფანატიკოსი უცხოელი და ადგილობრივი მეცნიერი, კაცმა არ იცის რა ბედი ეწეოდა გულოს. სულ რაღაც ერთ თვეში გულოს გაეღვიძა. ეს ფაქტი მის სასთუმალთან ჩაძინებულ სტაჟიორსაც კი გამოეპარებოდა, რომ არა დაბუჟებული ქვედა კიდურის ტკივილი. რაღა დაგიმალოთ და სტაჟიორი გულოს „ფანი“ იყო ჯერ კიდევ იმ დროიდან როდესაც გულო თავისი დიდების სიმაღლეებიდან აცქერდებოდა დედამიწას. და ახლაც, სამეცნიერო ინტერესის დაკმაყოფილების მიზნით მის სასთუმალთან ათენებდა და აღამებდა. გულომ თვალები გაახილა, სტაჟიორს შეხედა და გაკვრივებულმა ერთი წლის განმავლობაში პირველი სიტყვები აღმოთქვა – ბალი სულ სხვაა!

ჭირი იქა – ლხინი აქა

ქატო იქა – ფქვილი აქა

პ.ს. აქ უნდა იყოს მოკლე მიმოხილვა სტაჟიორის ბედისა, გულოს ბედისა, ბალის ბედისა და ა.შ. მარა სიზარმაცე რა ვუთხარი!

© Ermonia Longo

© Merry

პირველად გამოქვეყნდა 2005 წლის 9 ნოემბერს

პრიზი – ღამის ქალაქი © 1992

2010-05-14T15:53:00.015+04:00

[From ERM0NIA's own home collection]

„პრიზი“ ჩემი უსაყვარლესი ქართული ჯგუფია, რომელიც 80-იან წლებში თბილისში შეიქმნა და სამწუხაროდ, მხოლოდ ერთი ალბომის ჩაწერა მოასწრო. თუმცა მათ სასახელოდ უნდა ითქვას, რომ ალბომი ვინილის ფირფიტაზე გამოსცა იმ პერიოდისთვის ერთადერთმა (საბჭოთა) ლეიბლმა „მელოდიამ“. მაშინდელ „მე-2 არხზე“ ხშირად გადიოდა ჯგუფის სიმღერების მიხედვით გადაღებული კლიპები და პატარა ფილმიც. „პრიზის“ მუსიკა აუცილებლად მოეწონება ყველას, ვისაც მოსწონს მელოდიური როკი და გემოვნებიანი მეინსტრიმი.

1992 წელს ვინილზე გამოსული ალბომი „ღამის ქალაქი“ გაციფრულებულია ჩემს მიერ და თუ რაიმე ხარვეზი აქვს, მომიტევეთ.

„პრიზი“:

ლევან ლომიძე – ვოკალი, გიტარა;

ზაზა კახიანი – გიტარა;

გივი გოგუაძე – ბასი.

ლევან ლომიძე ამჟამად რუსეთში იმყოფება და ჰყავს ბლიუზ–ბენდი Blues Cousins (ოფიციალური საიტი)

აქ კი იხილეთ ჩემი ინტერვიუ ლევან ლომიძესთან.

ეს დასაჭაშნიკებლად:

პრიზი - ქალაქი ღამით by ERM0NIA

=============================================

01-ქალაქი ღამით (4:32)

02-შენ დამნაშავე არ ხარ (5:20)

03-მოუსმინე გულს (4:31)

04-მუდამ იქნები ჩემთან (3:49)

05-თოვს (3:47)

06-გავუფრთხილდეთ ბუნებას (4:20)

07-დუმილის დრო (5:18)

08-ქალაქი ღამით (4:35)

Genre: Rock

Stile: Pop-Rock

Size: 72.90 MB

Playtime: 36:12

Bitrate: 320 kb/s

Download:

პრიზი – ღამის ქალაქი [1992]

Password: erm0nia

მოციქულ პავლეს პირველი ეპისტოლე კორინთელთა მიმართ

2010-04-08T13:29:00.003+04:00

თავი მეცამეტე

1. კაცთა და ანგელოზთა ენებზეც რომ ვმეტყველებდე, სიყვარული თუ არა მაქვს, მხოლოდ რვალი ვარ მოჟღრიალე, მხოლოდ წკრიალა წინწილი.

2. წინასწარმეტყველების მადლიც რომ მქონდეს, ვიცოდე ყველა საიდუმლო და მქონდეს მთელი რწმენა, ისე, რომ მთების დაძვრაც შემეძლოს, სიყვარული თუ არა მაქვს, არარა ვარ.

3. მთელი ჩემი ქონება რომ გავიღო გლახაკთათვის და დასაწვავად მივცე ჩემი სხეული, სიყვარული თუ არა მაქვს, არას მარგია.

4. სიყვარული სულგრძელია და კეთილმოწყალე; სიყვარულს არ შურს, არ ქედმაღლობს, არ ზვაობს;

5. არ უკეთურობს, არ ეძებს თავისას, არ მრისხანებს, არ იზრახავს ბოროტს;

6. არ შეჰხარის უსამართლობას, არამედ ჭეშმარიტებით ხარობს;

7. ყველაფერს იტანს, ყველაფერი სწამს, ყველაფრის იმედი აქვს, ყველაფერს ითმენს.

8. სიყვარული არასოდეს არ გადავა, თუმცაღა წინასწარმეტყველებანი განქარდებიან, ენები დადუმდებიან და უქმი გახდება ცოდნა...

13. ჯერჯერობით კი ეს სამია: სარწმუნოება, სასოება და სიყვარული; ხოლო ამათში უმეტესი სიყვარულია.

თარგმანი ბაჩანა ბრეგვაძისა

სატელევიზიო უნამუსობა

2010-03-14T03:50:00.038+04:00

ბოლო დროს ტელევიზორს არ ვუყურებ, არც ფორუმზე შევდივარ და არც FB-ზე, ვიფიქრე ცოტას სულს მოვითქვამ-მეთქი, რომ სისულელეებზე ნერვები არ ვიშალო. ამავე დროს, სოციალური ქსელიც საკმაოდ დიდ დროს მართმევს. მოკლედ, მშვიდად ცხოვრება მომენატრა (აი, ბავშვობისას რომ მქონდა). თანაც ბოლო დროს ვერ ვარ მთლად ჯანზე და მეზარება ყოველდღე ვიღაცეების გაღიზიანებული აზრების კითხვა-მოსმენა. გადავწყვიტე დროებით მაინც საკუთარ სახლში გამოვიკეტო და ვიმოგზაურო... დიახ, მოგზაურობას ვაპირებ და თანაც აქ, ვირტუალურ სამყაროში.

დღეს, რადიოგადაცემის შემდეგ სახლში მშვიდად დავბრუნდი და ტელევიზორთან მხოლოდ იმისთვის მივედი, რომ რაგბის თამაშისთვის მეყურებინა. ჩვენების წაგებამ ჩემს განწყობაზე, რაღა თქმა უნდა, უარყოფითად იმოქმედა. პლიუს წუხელ ძალიან გვიან დავწექი დასაძინებლად და საკმაოდ მეძინებოდა. ინტერნეტიდან ფრანგი მუსიკოსის Gaëtan Roussel-ის სულ თოთო ალბომი გადმოვქაჩე და ის-ის იყო მოსასმენად უნდა ჩავმჯდარიყავი, დედაჩემის შეშინებული ხმა გავიგე, ომი დაიწყოო – ყვიროდა. სხვა არხს უყურებდა თურმე და მეზობელმა დარეკა, არიქა დაიქცა ქვეყანაო და „იმედზე“ გადაართვევინა! გავვარდი ტელევიზორთან და რას ვხედავ! აცხადებენ ქართული ჯარის ზოგიერთი ნაწილი რუსული არმიის მხარეს გადავიდა, მცხეთასთან ბრძოლები მიდის, თბილისის უბნები იბომბება... თავიდან ელდისგან ხმა ჩამივარდა, მერე ვიცანი ძველი ომის კადრები და დედაჩემის დამშვიდება ვცადე. ამ დროს კითხულობენ სააკაშვილის მიმართვას ხალხისადმი, რომ არ დანებდეთ და ა. შ. „ეს მიმართვაც 2008 წლისაა“ – ვცდილობ დედაჩემის დამშვიდებას. წამყვანი აცხადებს, რომ ვიღაცეების ინფორმაციით, სააკაშვილი სავარაუდოდ მოკლულია. აი, აქ უკვე მეც მაგრად დამერხა, ტყუილუბრალოდ ვცდილობდი დედაჩემის დამშვიდებას, თან ფანჯარაში ვიყურები, მართლა ხომ არ იბომბება სადმე რამე და მიკვირს, სიმშვიდე რომაა. ტელევიზორი სხვა არხებზეც გადავრთე, ყველგან სიმშვიდეა. რაღაც მეეჭვება, მაგრამ დედაჩემის ნერვიულობა უკვე პიკს აღწევს, თან ტელეფონზე დარეკვას ცდილობს. აინტერესებს შეიტყოს რა ხდება სანათესაოში. ხაზები გადატვირთულია და არ ირეკება. პანიკა მეც გადმომედო და შევეცადე რამდენიმე მეგობართან გადამერეკა, რა თქმა უნდა, უშედეგოდ. ამასობაში ჟურნალისტი აცხადებს, რომ ეს ყველაფერი ინსცენირებული იყო... ეს მოკლე ინფო საკუთარი ოჯახიდან. იმაზე აღარ ვილაპარაკებ, ცოტა მოგვიანებით, გულგახეთქილმა ნათესავებმა როგორმა გაგიჟებულებმა დარეკეს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებიდან და როგორ ვამშვიდებდით მათ აქედან, როგორ წაიყვანეს ელდისგან გულშემოყრილი ერთი ჩემი მეზობელი საავადმყოფოში და რა პანიკაც იყო. სასტიკად მინდა პასუხისგებაში მიეცეს ყველა, ვისაც ამ საზიზღარი სიუჟეტის გაკეთებაში წვლილი მიუძღვის!

თითქოს ბედის ირონიაა, მაგრამ ჟურნალში „ათიანში“გუშინწინ მივიტანე სტატია ზოგადად ტელევიზიაზე, რომელიც მინდოდა დამეწერა და ნაჩქარევად დავწერე. ვრცელ სტატიას, რა თქმა უნდა, ჟურნალის გამოსვლისას წაიკითხავთ, ამ სიუჟეტის (თუ გადაცემის) ნახვის შემდეგ, რაღა თქმა უნდა, კიდევ დამჭირდება სტატიაში დეტალების ჩამატებაც. ახლა მინდა ამ სტატიიდან რაღაც ფრაგმენტები დავდო აქ, ჩემს ბლოგზე.

„თუ გინდა ტელევიზიაზე რამე დაწერო, ტელევიზორს არ უნდა უყურო – უფრო ბევრ რამეს შეიტყობ მასზე მეგობრებისგან, ნაცნობებისგან ან თუნდაც ქუჩაში“ – აი, მეორე აბზაცის დასაწყისის ფრაზაც მოვიფიქრე. მას შემდეგ, რაც ჩვენი ქვეყნის პატიოსანი მოქალაქეები ინტერნეტიზირებულები გახდნენ, ტელევიზიების როლი თითქოს უფრო შემცირდა. დღეს სხვადასხვა ადამიანისგან ხშირად გაიგონებთ გამოთქმებს, რომ „ტელევიზორს საერთოდ აღარ ვუყურებ“, „რად მინდა ტელევიზორი! ინტერნეტი აგერ მაქვს“, „ბოლოს ტელევიზორს, ბრეჟნევი რომ ყრილობაზე გამოდიოდა, მაშინ ვუყურე“ და ა. შ. მსგავსი ტიპის ფრაზები ერთგვარად მოდაშიც კი შემოვიდა. თუმცა, უნდა ითქვას ისიც, რომ, მიუხედავად ინტერნეტიზაციისა, ჩვენი საზოგადოების უმრავლესობა პირველ ინფორმაციას მაინც ტელევიზორიდან იღებს – ის კაციც კი, რომელიც ამტკიცებს, რომ ეს „ეკრანიანი ყუთი“ სძულს. ასეთ ადამიანთა რიგებში ნაწილობრივ მეც ნებაყოფლობით ვეწერები. ასეა თუ ისე, ტელევიზიას მაყურებელი ჰყავდა, ჰყავს და ეყოლება...

მინდა ძალიან უბრალო კითხვა დავსვა: რა ფუნქცია აქვს თანამედროვე ტელევიზიას? თუკი ოდნავ ადრე, – თუნდაც ორიოდე ათწლეულის წინ, – ტელევიზიის ძირითადი დეკლარირებული ფუნქციები იყო: ინფორმირება, გართობა და შემეცნება, დღეისათვის ამ მედიასაშუალების წარმატების მთავარი „ღირებულებები“ შეიძლება უბრალოდ ჩამოითვალოს: შიშის თესვა (ძალადობის, კატასტროფების, კატაკლიზმებისა და ა. შ. კადრების ჩვენება), სექსი და სენსაცია. დღეს ამას ყველაფერს და ზედმეტად თავისუფალ ეთერს ვიღაცამ შეიძლება „ლიბერალიზაცია“ დაარქვას, მაგრამ ჩემთვის გაუგებარია მაშინ თავად ლიბერალიზმის არსი, რომელიც ძალადობის დეკლარირებას ნამდვილად არ გულისხმობს...

არსებობს ტელევიზორის ყურების კიდევ ერთი მიზეზი, – „არ მომწონს, არც მსიამოვნებს, მაგრამ მაინც ვუყურებ, რადგან მაინტერესებს“. ტელებოსებს და მათ ბოსებსაც ადამიანების დაინტერესებაზე აქვთ აქცენტი. შეიძლება ვინმეს რამე არ აინტერესებდეს, მაგრამ ამ საგნის ყოველდღიური გაშუქებით მავანს ცნობისმოყვარეობა აღუძრა და ეკრანს მიაჯაჭვო. ინტერესის გაღვივების და მიჩვევის შემდეგ კი თამამად შეიძლება უკვე „დაკვეთებზე“ საუბარი. ხშირად ადამიანი, მართალია, შიშით, მაგრამ მაინც უყურებს პოლიციურ ისტორიებს. მსგავს ისტორიებს შეიძლება თვალ-ყური ადევნოს ტრაპეზის დროსაც კი. იმ საშინელების გამო, ეკრანზე რასაც აჩვენებენ, შეიძლება სისხლიც გაეყინოს და ვერც გაიგოს რას მიირთმევს, სამაგიეროდ, გულის სიღრმეში შეიძლება კიდეც უხაროდეს, რომ რაღაც დანაშაულის მსხვერპლი არა თვითონ, არამედ ვიღაც სხვა აღმოჩნდა. ამ დროს მაყურებელს დაუცველობის, უმწეობის გრძნობაც უჩნდება, მიუხედავად იმისა, დამნაშავე დაჭერილია თუ არა. ესაა ზუსტად შიშის თესვა, რომლის ფუნქციაც დღევანდელ „ლიბერალიზებულ“ ტელევიზიას აკისრია.

ასევე, სისხლიანი, ან ძალადობის შემცველი კადრების ყურება არავის სიამოვნებს, მაგრამ აინტერესებს. არსებობს გაცვეთილი გამოთქმა, „თუ არ გსიამოვნებს, სხვა არხზე გადართე ან გამორთე!“ მაგრამ ამ სიტყვებს ძირითადად ის ადამიანები ამბობენ, რომლებიც მსგავსი კადრების ტელეეკრანზე გაშვებაში მონაწილეობას იღებენ ან მსგავს ჩვენებებს მხარს უჭერენ, აქაოდა სიტყვის თავისუფლების სადარაჯოზე დგანან და სიმართლეს ემსახურებიან. გამოდის, თითქოს მართლაც „საზოგადოებრივ დაკვეთას“ ასრულებს ტელევიზია. მაგრამ ეს იცით რას ჰგავს? როდესაც ნარკოდილერი ადამიანს პირველად აწვდის ნარკოტიკს გასასინჯად. მომავალმა ნარკომანმა იცის, რომ „წამალი“ მისთვის საზიანოა, მაგრამ აინტერესებს. თავის მხრივ, „ბარიგასაც“ მშვენივრად მოეხსენება, რომ ეს ადამიანი ნარკოტიკს მიეჩვევა, მასზე „შეჯდება“ და შემდეგ მისი მუდმივი კლიენტი გახდება, ამიტომ ჯერ ისე, უბრალოდ სთავაზობს. სწორედ ამ დროს, როცა ადამიანი ნარკოტიკს ეჩვევა და „წამლის“ საყიდლად მიაკითხავს, ნარკოდილერს უკვე შეუძლია უდიდესი ცინიზმით უთხრას კლიენტს, „თუ არ გინდა გადააგდე ან ჩემთან ნუ მოხვალ!“ ასეთივეა, „საზოგადოებრივი დაკვეთის“ არსიც. მაყურებელს აინტერესებენ თუნდაც იმით, რაც მას არ მოსწონს...

სხვათა შორის, ტელევიზია და საერთოდ მედია, ახალი პოლიტტექნოლოგიების უძლიერესი იარაღიცაა. ახალი თაობის წარმატებული ამერიკელი პოლიტკონსულტანტი დიკ მორისი, რომლის კლიენტთა შორის თავის დროზე პრეზიდენტი ბილ კლინტონიც გახლდათ, თავის წიგნში „ახალი მთავარი – მაკიაველის ახალი ვერსია XXI საუკუნისთვის“ წერს, რომ ამერიკელი ამომრჩევლის 40% არჩევანს აკეთებს არა ორი ძირითადი პარტიის დაწუნება-მოწონების, გაკეთებული თუ გაუკეთებელი საქმეების, წინასაარჩევნო მოწოდებების მიხედვით, არამედ, საინფორმაციო ნაკადის ზეგავლენით. მორისი მათ „საინფორმაციო ნარკომანებს“ უწოდებს. მისი აზრით, თუ რომელიმე პარტიის ელექტორატი იცვლება, ვთქვათ, დემოკრატების მცირდება და რესპუბლიკელების იზრდება, ან პირიქით, ეს 40% სტაბილურად ერთ დონეზე დგას და მათგან რომელიმე პარტიის რიგებში არავინ გაედინება. ეს 40% სუვერენული ამომრჩეველია, რომელიც არჩევანს მედიაკომუნიკაციის, ტელევიზორში ნანახის მიხედვით აკეთებს, ანუ მედიის როლი ბევრად უფრო დიდია, ვიდრე ეს, ერთი შეხედვით ჩანს. სწორედ ამიტომ ჩვენს ქვეყანაში, ტელევიზიების „დათრევაზე“ სასტიკი ბრძოლა მიდის ხოლმე და ამ ბრძოლას ჯერ-ჯერობით მმართველი ძალა იგებს. ამომრჩევლის 40% ცოტა არაა, ამიტომ მათ მედია-გადაბირებაზე სერიოზული ძალისხმევაა საჭირო. ესაა ზუსტად ზომბირების ერთ-ერთი მაგალითი..."

ცუდი რამ მოხდა დღეს ჩემო მეგობრებო, ძალიან ცუდი. და თუ ამაზე პასუხს არავინ აგებს, „თავგასულებისგან“ სხვა „ოხუნჯობებიცაა“ მოსალოდნელი. შემიძლია გირჩიოთ ტელევიზორს საერთოდ არ უყუროთ, მაგრამ ასეთ არეულ ქვეყანასა და საზოგადოებაში მაგის ბედნიერებას არავინ მოგვცემს. ეს პერმანენტული დაძაბულობა და მუხტი უნდა ჩაცხრეს, რომ ადამიანმა თავისუფალი არჩევანი გააკეთოს, – უყუროს ამ ტვინის დამაბინძურებელ საშუალებას თუ არა.

ქალების სამარცხვინო სასჯელი, ანუ როგორ არჯულებდნენ ჭირვეულებს

2010-02-10T19:52:00.009+04:00

Scold’s bridle – ესაა რკინის ნიღაბი (აღვირი, ლაგამი, ალიკაპი), რომლის საშუალებითაც ჭორიკანა ქალებს სჯიდნენ.

პირველი წყარო, რომელიც გვამცნობს ამ საშუალებით ქალების დასჯის შესახებ 1567 წლით თარიღდება და იგი შოტლანდიურია. შოტლანდიიდან ეს მეთოდი ჯერ ინგლისში, შემდეგ კი ამერიკაშიც გავრცელდა.

თავდაპირველად იგი გამოიყენებოდა ენაჭარტალა ცოლების „ჭკუაზე მოსაყვანად“, მოგვიანებით კი ამ მეთოდით მშვენიერი სქესის წარმომადგენლებს სხვა საქციელების გამოც სჯიდნენ. ხანდახან მათ თოკით ან ჯაჭვით სამარცხვინო ბოძზე მიაბამდნენ, ზოგჯერ კი ასე „გამოწყობილს“ ქალაქის ქუჩებშიც დაატარებდნენ.

Scold’s bridle-ს კუდიანებისა და ჯადოქრების წინააღმდეგაც იყენებდნენ, რადგან მსგავს „აღვირში“ შეუძლებელი იყო ჯადოქრობა.

ნიღბის ზოგიერთ მოდელში გათვალისწინებული იყო ლითონის ეკლებიანი საცობიც, რომელიც ენის ამოძრავების საშუალებას არ იძლეოდა.

ხანდახან გამოიყენებოდა სპეციალური „ვიოლინო ჭირვეულთათვის“ – ორმაგი საჭერი, რომელიც ორ ქალს კისერზე ედგმებოდა. მთელი ცინიზმი ის იყო, რომ ეს ქალები სახით ერთმანეთის პირისპირ უნდა ყოფილიყვნენ, თითქოს ლაპარაკს აპირებდნენ.

აი, Scold’s bridle-ს კიდევ რამდენიმე ნიმუში:

წყარო

ERM0NIA - I'm Here

2010-02-08T15:28:00.003+04:00

Ermonia - I'm Here by ERM0NIA

Christmas Gifts

2010-01-01T18:04:00.002+04:00

Photogifts

2009-12-29T15:25:00.002+04:00

From Česká Republika And Bundesrepublik Deutschland
მადლობა V-ს :)

ქუთაისი, ზღვის პირი

2009-11-30T22:04:00.010+04:00

© აკა მორჩილაძე

ქუთაისზე როგორ უნდა დავწერო, ქუთაისს ისეთი მწერლები ჰყავს.

ქუთაისი ისე მიყვარს, რომ იქ არც მიცხოვრია. ერთ ღამეზე მეტი, გადაბმულად არც არასდროს გამითევია. დღემდე ვერ ავუღე ალღო ქალაქის გეოგრაფიას. ანუ, მარტო რომ შევიდე, ეგებ გასასვლელს ვეღარც ვუწიო.

შესასვლელი ვიცი, მარცხნივ კვახჭირი დარჩება.

ძველი შესასვლელიც ვიცი, ურიცკის ქუჩით.

არსებობს ახლა ძველი შესასვლელი?

ეგ სამწუხაროდ აღარ ვიცი.

ანდა რა მნიშვნელობა აქვს? ქუთაისში არ მიდიხარ ხოლმე გეოგრაფიის დასამახსოვრებლად. არასდროს. ქუთაისში მიდიხარ და მორჩა.

მართლა არ ვიცი, როგორ დავწერო ქუთაისზე. თავში სულ ფერადები დამირბის.

ეს არ არის ბოლო ოცი წლის ფერადები.

იყო ფერადები ბოლო ოც წელიწადს? ალბათ იყო, მაგრამ მე როგორღაც არ მომხვდა.

1918 წლის ზამთარში, სულ რამდენიმე დღეში, ქუთაისი დაიცალა. ყველამ, ვინც ქუთაისის სახეს ქმნიდა, რატომღაც გადაწყვიტა, რომ თბილისში წამოსულიყო. პოეტებმა, მხატვრებმა, მსახიობებმა, მასწავლებლებმა, ინჟინრებმა ასე გადაწყვიტეს. მგონი იმიტომ, რომ საქართველო დამოუკიდებელი იყო და ერთგვარ ცენტრად თბილისი აღიქმებოდა. ეს შეუმჩნეველი ამბავია ჩვენს ისტორიაში. თან უცნაური ამბავი. არადა მომხდარი ამბავია. დიდი შეცდომაც, რომელიც ალბათ ვეღარასდროს გამოსწორდება.

ქუთაისის ლეგენდარული ქართული გიმნაზიის მასწავლებლები შეიქნენ თბილისის უნივერსიტეტის პროფესორები. განთქმული ქუთაისელი ექიმები მოეწყვნენ თბილისის საავადმყოფოებში. ქუთაისელი პოეტები ჩამოსხდნენ თბილისის კაფე "ქიმერიონში", რომელიც ეგებ სხვა არც არაფერი იყო, უქიმერიონის გარდა. უქიმერიონის აღმართი... გეხსომებათ.

ამის შედეგი ის იყო, რომ ერთი ქალაქი დაიმცრო, მეორე კი კიდევ უფრო იზარდა.

არა მხოლოდ ესენი: ლეგენდარული ახალციხური გვარებიც კი, რომლებიც ქუთაისში აგე, როდის მოვიდნენ, თბილისისკენ გამოეშურენ.

რა არის ეს თბილისი ამისთანა. რატომ იყო საჭირო. რისთვის იყო საჭირო ეს დაძვრა. ასეთი უცაბედი. არც მახსოვს, სად ამოვიკითხე ეს ამბავი. ერთადერთი წინადადება ეწერა, - ასე მოხდაო. მგონი, არც იყო ქართული ტექსტი. ინგლისური იყო. ნამდვილად ინგლისური.

ჩვენს წიგნებში არ წერია ხოლმე ასეთი რამეები.

ეს ალბათ ძლიერ ინფარქტს ნიშნავდა.

სულაც არ მინდოდა ამ დრამატული ამბის გახსენება.

ბოლოს და ბოლოს ქუთაისს თავადაც ერგებოდა საუნივერსიტეტო ქალაქად ყოფნა.

მოხუცებული დიმიტრი ყიფიანი, რომელიც ყველა თანამდებობას ჩამოშორებული იყო, ბოლოს იმერეთის თავადაზნაურობის მარშლად აირჩიეს. გადარეული ყოფილა, - რა მიქნეს ამ ქუთაისელებმა, როგორ დამხვდნენო. ეტლში ჩამსვეს და მთელი ქალაქი ზარზეიმით მომატარესო.

დიმიტრი, ქართლელი ყიფიანი იყო, სუმბათაანთ აზნაური. ცხოვრება ისე გალია, რომ ზედმეტად არავის გაუღიმია მისთვის.

ქუთაისური გიტარა. სად წავიდა ქუთაისური გიტარა? მგონი, დღევანდელ თბილისურ ტრიოებში გადმოინაცვლა.

ოღონდ, სიმართლე რომ ვთქვა, არც ამის გახსენება მინდოდა.

სულ სხვა რამის დაწერა მინდა.

სამსონ ფირცხალავას უწერია, - ქუთაისიდან თბილისში რომ გადმოვედი, წავხდი კაცი, ვერ შევეგუე ასეთ სიჭრელეს, ასეთ განსხვავებულობასო.

პურსაც კი ვერ ვჭამდი, იმდენად განსხვავდებოდა ქუთაისურისგან, ჩემი დამემართა, სანამ მივეჩვიეო.

ბავშვობისა რა მახსოვს და, ადრიან დილით ქუთაისში, რუსთაველის ქუჩაზე, პაწაწინა სახლში მამიდაჩემი ცხელ ხაჭაპურს ჭრის და ჩაის ძველებურ ჭიქაში ბლომად ალუბლის მურაბას მიყრის. ვფიქრობდი, რანაირია ნეტა ეს ქუთაისი-თქო. არ ვიცოდი, ვიცოდი მხოლოდ ეს სახლი.

ჩვენები ომამდე ქუთაისში ცხოვრობდნენ, კაი დიდი სახლი ჰქონდათ გორაზე. მერე ომმა არია ცხოვრება. ბაბუაჩემი დაიძრა.

ეს გრძელი ისტორიაა და უცხოს არ დააინტერესებს.

სინამდვილეში სულ სხვა რამე მინდოდა მეთქვა. აი, ვუტრიალებ და ვერ ვახერხებ. რაღაც ნაკუწებს ვკრეფ და მგონი, საბოლოოდ რამე გამომივა.

მე რა უნდა დავწერო ქუთაისზე. ბავშვობიდან ვყოფილვარ იქ. ქუთაისის სადგურში დიდთოვლობას გაჩხერილ მატარებელშიც ვმჯდარვარ, სათაფლიას დუქანშიც ვყოფილვარ, გელათის ამბავსაც მივხვედრილვარ, მგონი, და ბაგრატის ტაძრის თაღში რომ ლეღვის ხე იყო შეზრდილი, ისიც დამამახსოვრდა. შიგ ჩიტები ფრთხიალებდნენ. ლეღვი იყო, მგონი. ვერ ვცნობდი მაშინ, პატარა ვიყავი. საოცარი რამ კი იყო. ახლა აღარ არისო, - მითხრეს. ბაგრატი უნდა აშენდესო, მგონი, ამასაც ამბობდნენ. ის თაღში ამოზრდილი ტოტები და შიგ შეფრთხიალებული ჩიტი, მგონი, ყველაზე ლამაზი რამ არი, რაც ცხოვრებაში მინახავს.კიბეც გადასარევია. გახსოვთ, "საბუდარელ ჭაბუკში" ჩხუბი როა ამ კიბეზე? ცუდი უშანგი და კარგი გოგიტა რო ჩხუბობენ?

ქუთაისი სურათებია. სურათებს სიცოცხლე უნდა. სად არის სიცოცხლე?

რა უნდა ვთქვა ქუთაისზე. ნაგლეჯები: რესტორანი ქვაშავაზე. ძველი გოგისვანიძეები. დავით აღმაშენებელი. მოწამეთა. მამაო გაგი თავისი სამკურნალო ბალახებით. ყველა მაინც გაგის ეძახდა. ბიკენტიას წყვილი ქაბაბი. ნიკო ნიკოლაძის დები. აკაკი აივანზე. ბოჩკები. ქუთეისელი ქურდები. ქუთეისელი ბუფეტჩიკები. ტუა. ბუნჩულა. რა ვიცი. სულ სურათებია, რომლებსაც ბავშვობიდან ვხედავდი გაკვრით ან არ ვხედავდი, ყურს მოვკრავდი და წარმოვიდგენდი.

რა ინდუსტრიის მშენებელი ეგ იყო.

გალაკტიონი. ქუთაისის გიმნაზია. ცისფერი ყანწის ბიჭები. დახვრეტილი ბარონ ბიბინეიშვილის მოგონებები ქუთაისის შესახებ. საოცარი მოგონებები, სხვათა შორის. ქუთაისის ციხე. აწ გამქრალი. სტალინის კამერა. გიჟუას ნახტომი. თხაწვერა გოგია. პოეზია. ქუთაისის თეატრი. ის, ძველი, ჭიჭიკია და ბიჭიკია. იმათი ძაღლი. ბისკვიტია. პიანი ბაზარი. მწვანე ბაზარი. კვაჭი კვაჭანტირაძე, კაცი დაბადებული სამტრედიასა და ხონს შუა, ქუთაისში გაგიმნაზისტებული.

სულ მომწონდა ქუთაისის უბნების სახელები. თბილისისა როგორღაც უფრო დამჯდარი და პირქუში იყო. მწვანეყვავილა. სასაფლაოს უკეთესი სახელი მე არ გამიგონია. ასე რომ ჟღერდეს. სამსონ თოფურია. სამსონ თოფურიას ლეგენდარული ბიუსტი. სად არის იგი? გინახავთ სამსონ თოფურიას ფოტო? ექიმი, ადესაში მტვირთავად ნამუშევარი. სხვა იერის კაცი. აკაკის გადამრჩენი, არაერთხელ. ექიმი ასევე, ივანე გომართელი. სოციალისტი, მგონი. წერდა გაუთავებლად. გარეგნობა-საუკეთესო სასიძო. რიონის წვერა. რიონის ქვები. კომუნისტებმა გაისროლეს რიონი ქუთაისიდან. დააწყალმარჩხეს. დარჩა ქვები. თეთრი. ქუთაისის ხიდები... შეიძლება, რომ ყველაფერი ასე სახელიანი იყოს? ასე გამოკვეთილი? ჯაჭვის ხიდი. სანამ ვნახავდი, ბავშვობაში უშველებელი წარმომედგინა. მერე გადავიარეთ. პატარა ხიდია. მაინც განუმეორებელი. არაფერი და ყველაფერი. როგორ მირბის ზედ, რევოლვერმომარჯვებული კონსტანტინე დადეშქელიანი, რომელმაც ეს წუთია მოჰკლა გუბერნატორი. ამპრეტუზო მედუზო. პიკასოს ბიჭი. ლადო მესხიშვილი, ხმა ჩახლეჩილი, ფრანც მოორის როლში, კინაღამ მართლა რომ ჩამოიხრჩო თავი. პიპინია მიქელაძე ახტა სცენაზე, ხმლით გადასჭრა თოკი. დარჩა ხმა გაბზარული. ქუთაისის ხმა. სერგია ერისთავი. გიცანი, სერგია გიცანიიი? რიონს რო მივქონდე და მეძახდე, გიცნობო, ასეა საქართველოს ამბავიო. სერგია ერისთავი. ქუთაისური ხუმრობა. დღეს, მგონი, ოდნავ ნაძალადევი, სერგიაზე და სხვათა კლასიკაზე აწყობილი. ოთარ მამფორიაზე, რასაკვირველია.

მინახავს მოხუცებული ბუღალტრები, შავი ჰალსტუხებით, ტილოს პიჯაკებში, გარეთა ჯიბეში სამი-სამი ავტორუჩკით, შლაპებით. ბაღში. მოვესწარი ამის შემჩნევას. ბაღისკიდეც მახსოვს. ცოტა ლუპენული ხუმრობებისკენ მიდრეკილად წერდნენ მის შესახებ.

ბულვარი, გულვარდი. ასე უნდა სწორედ სიტყვის მორგება და გადაკეთება. დანიელა ურია. ქუთაისის ებრაელობა. ქუთაისის რუსობა და ქუთაისის პოლონელობა. მოკრივე ბოჭოლია. ნამდვილი ვარსკვლავის კი არა, შოუ და რაღაცა. ძველი ქუთაისელი ძელეცები. ერთხელ, ბავშვობაში, ქუჩაზე დამახსოვრებული კაცი. ეს ვინაა, იცი? იობიძეა, ათასკაციანი ქორწილი რო გადოუხადა შვილს და რო დეიჭირეს. დაჭერები. პიერ, პიერ. მე მილიციაში ვმუშაობ და ქორწილებში თუ ვუბაგუნე დოლს... ქუთეისია, უნდა უბაგუნო. ჩემი მეგობარი ნოდარი. ტიტე ვაჩაძე. ტორპედო. ქუთაისის ტორპედო. თავისი მთელი ამბებით. იუზა ლოსაბერიძის გოლი კიევის კარში, სისინა ქარის თანხლებით. ომი ქუთაისის სტადიონზე, სიკვდილი. სახალხო მღელვარება. დაღუპული ბიჭი. ბადრი ფარულავა, დურმიშხან ქვირია, ლეგენდა - ჯემალ ხერხაძე. კარგია, როცა ყველაფერი შენი გაქვს. მე მომწონს, სხვისი არ ვიცი.

მე რა უნდა ვთქვა ქუთაისზე, რაც არ უთქვამთ და რაც თავიანთ გულში არ გაუტარებიათ? მართლა მაისში იყო მაგარი. ქარები იცის, ოხრული ქარები. მიდი, მოდი, თეთრო ხიდო, ოღასკურა, საფიჩხია... შალიკო ხვინგიაძე. სინამდვილეში გიგიაძე. შეხვედრები ჰიტლერთან. დათეშიძის გორა. აგული ერისთავი, სასაფლაოთა მიქელანჯელო. პერსონაჟები და რეალური ადამიანები სრულიად ერთად, ყოველგვარი გამოცალკევების გარეშე. ქუთაისური გვარები. მიქელაძე-მიქელთაძე. რომელ ქალაქში დაარქმევენ შვილს შედანს ჩვენს დროში? შედან ჭილაძე, მეჩვიდმეტე საუკუნის დიდი მსმელი. ჰოდა, არქმევენ. კოლია ქვარიანი. კოლია ქვარიანი! გოლიათი, ამერიკულ ფილმებში. გადახვეწილი. დიდი და მელოტი კოლია ქვარიანი. ზანგ ხულიგნებთან ჩხუბში დაღუპული სამოცდაჩვიდმეტი წლის დევი. დღემდე კლასიკა, ჭიდაობის სურათი, ჩახედეთ იუთუბს, ჯინ სტენლი-კოლია ქვარიანი. სიმონ ქვარიანი,ისტორიული რომანი... მამაჩემის მოგონება: ჩამოვედი მატარებლიდან, გავიარე სადგური, დილაა, ვიტრინიდან ხელს მიქნევენ ბოჭოლია და გენდრიმოვიჩი, წინ უდგათ არყის ბოთლები და ლუდის კათხები. უნდა დაგვეწიო, თითო ბოთლი დაცლილი გვაქ უკვეო. რავარი დასაწევია. პერაშკი ჩააყოლე, პერაშკი. რიონის წვერა. გინახავთ, ჩხირებზე აგებული? ეს ორი ვარია შოუშვი ისრიმ მაყვალში... მწვანილი, ქუთაისის მწვანილობის ეპოქა... მგონი, რაღაც ვთქვი და რაღაცას მოვყევი, იქ არმცხოვრები კაცის პირობაზე, თორემ მე რას უნდა მოვყვე ქუთაისზე. მე ვინ ვარ ამ საქმეშიი? ვთქვი, რისი თქმაც მინდოდა. ცოტათი მაინც. მთავარი კი არ მითქვამს.

დიდი ქუთაისური ლიტერატურა. დიდზე დიდი. პირადად ჩემთვის სრულიად გადამწყვეტი და განუმეორებელი დღევანდელი ჩვენი მწერლობისთვის. ეგ რომ არ ყოფილიყო... არ ვიცი, აზრებს ძნელად გამოვთქვამ ხოლმე ფილოლოგიურად. ასე დაცლილმა, ასე გადასხვაფერებულმა, გულგამოღებულმა, მაინც მოახერხა და ამდენი გააკეთა. ამდენი კი არა, მე რო მკითხო...

ჩემს გონებაში ქუთაისი, როგორც სისტემა დაიწყო რეზო ჭეიშვილის მოთხრობით, სადაც წყალტუბოს არქივში მომუშავე მწერლის ცხოვრება იყო აღწერილი და სადაც მოთხრობილ იყო მოკრივე ბაჭიას სიკვდილზე ავტოკატასტროფაში.

ალბათ ბაჭია მაშინვე დავუკავშირე, ადრევე გაგონილ ბოჭოლიას და ალბათ იმასაც მივხვდი, რომ ეს ერთი და იგივე კაცია. მე რა უნდა ვთქვა ქუთაისზე. ეგებ სულაც არასწორად ვამბობ ოდესღაც გაგონილ სახელებს.

მაგრამ მახსოვს წვიმა იმ მოთხრობაში და ძველი ქუთაისელი ძელეცები რესტორანში.

არ ვიცი რატომ, მაგრამ ამ მოთხრობამ ჩემზე სრულიად განუმეორებელი შთაბეჭდილება მოახდინა. სრულიად გარკვევით ვხედავდი იმ ადამიანებს, რომლებიც იქ მიმოდიოდნენ. შეიძლება იმიტომ, რომ რაღაცები და ვიღაცები უკვე მენახა ქუთაისში. არ ვიცი. მაგრამ ასე კი იყო და ახლაც ასეა.

მერე წავიკითხე მისივე "მუსიკა ქარში". ჩემი ჭკუით, ეს არის უმნიშვნელოვანესი ქართული წიგნი ბოლო ას წელიწადში. ჩემთვის, ისევ და ისევ, თორემ სხვისთვის რა ვიცი. ამ წიგნის ტონი სრულიად უცხოა ჩვენებური წიგნებისთვის. ომის და ომისშემდგომი ქუთაისი. სიმინდი, ბაბუა, ლეკის ბიჭი, პორფილი, დაუმთავრებელი სახლი. ბიჭი, რომელიც ყველაფერს იმახსოვრებს. ასეთი ქუთაისი კარგა ხანს მმართავდა. სულ არ გავდა იმას, რასაც თვალს მოვკრავდი ხოლმე. იქ რომ მოვხვდებოდი, აუცილებლად გადავხტებოდი ხოლმე ამ წიგნში და ვადარებდი. ეგეთი ქვეყანაა საქართველო. გააკეთებ ასეთ რაღაცას და არის ეს რაღაცა ჩუმად, ვითომ ასეთი წესია. მოხდება ხოლმე ასე.

მგონი, არ უნდა შევყოლოდი ამ ლაპარაკს. ვეღარ დავამთავრებ. ანდა დაუნდობლად უნდა მოვკვეცო. ჩემი ქუთაისური წიგნები კი რასაკვირველია ჩემთან დარჩება.

ერთხელ კოტე ჯანდიერმა რეზო გაბრიაძესთან წამიყვანა. ვისხედით და ვლაპარაკობდით. მე რა უნდა მელაპარაკა, მკითხავდა რამეს და ვუპასუხებდი. იჯდა და ხმადაბლა გვიამბობდა რაღაცებს, ლიმონათს აძალებდა ჩემს ქალიშვილს და მალიმალ ეუბნებოდა, - ყოჩაღ, თუ სამიანებს იღებ ხოლმეო. მისი მობილური ყიოდა მამალივით, ის თავად ეწეოდა ძალიან წვრილ სიგარეტებს, ჩასცქეროდა საფერფლეს და ხმადაბლა გვიყვებოდა, როგორ ჩამოვიდა ქუთაისიდან თბილისში, დაბალი და გამხდარი; როგორ დადიოდა საჯაროში, სად რომელი ბირჟა იდგა რუსთაველზე და ამას ყვებოდა არა წარსულისადმი მისი თაობის თბილისელთათვის ჩვეული რომანტიკით და ლაღიძის წყლებზე აქცენტით, არამედ როგორც განვლილი ტკივილის შესახებ. ეს არ იყო ტკივილი წასული რომანტიზმის შესახებ. ეს სულ სხვა ტკივილი იყო. მე მინდოდა, ქუთაისზე მოეყოლა. ხომ არ დავუწყებდი გამოკითხვას. იმ ნაამბობში, ქუთაისი ერთადერთხელ ახსენა და ისე, რომ არ უხსენებია. ასე თქვა: ჩამოვედი აქ, ბავშვი. სიყვარულის მეტი არაფერი მენახა და არაფერი ვიცოდი.

ჰოდა, რაიმეს კითხვა ქუთაისის შესახებ რაღა საჭირო იყო.

კაცმა თქვა, - სიყვარულიდან ჩამოვედიო.

ისე რაღაცნაირად დამამახსოვრდა...

ახლა ხომ არ მოვყვები, რა არის რეზო გაბრიაძის ქუთაისი და რა მნიშვნელობა ჰქონდა ჩვენთვის მის ქუთაისს ბოლო ორმოც წელიწადს.

მგონი, რაღაც კუთხით, მისმა ქუთაისმა გადაგვარჩინა კიდეც. ოღონდ ადამიანებს არ უყვართ ასეთ რამეებზე ფიქრი. ვაი და, სადამდე მიხვიდე.

მე კიდევ, რა უნდა ვთქვა ქუთაისზე.

ეს იყო ხმელთაშუა ზღვის ქალაქი, რატომღაც მოხვედრილი ხმელთაშუა ზღვისგან შორს. ალბათ ეს არის ამ ქალაქის დრამა.

მოვიგეთ, ფეოლა...

გაგიჭირდებოდათ.

მიტროფანე ლაღიძემაც იქიდან დაძრა თავისი წყლები თბილისისკენ.

ინტიმური კანონები

2009-10-22T13:43:00.004+04:00

მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში ინტიმურ ურთიერთობებთან სხვადასხვანაირი დამოკიდებულება არსებობს. ზოგჯერ ძალიან გიკვირს როგორ მოახერხეს კანონმდებლებმა ასეთი რამეების მოფიქრება.

ახლო აღმოსავლეთის უმრავლეს ქვეყანაში დღემდე მოქმედებს ისლამის ერთ-ერთი ფუნდამენტალური კანონი, რომლის მიხედვითაც არაფრის დიდებით არ შეიძლება იმ ცხვრის ჭამა, რომელთანაც ადამიანმა დაამყარა სექსუალური კავშირი. ვინც გაბედავს ასეთი ცხვრის ჭამას, უდიდეს სასიკვდილო ცოდვას ჩადის და ის სამოთხეში 70 ქალწულთან ვეღარ მოხვდება.

მიუხედავად იმისა, რომ ლიბანში მოსახლეობის ნახევარზე მეტი ქრისტიანია, მამაკაცებს ოფიციალურად აქვთ ნება დართული დაამყარონ სქესობრივი კავშირი ცხოველებთან. ამასთან ერთად, არსებობს საკმაოდ მკაცრი შეზღუდვა – ცხოველი აუცილებლად მდედრობითი სქესის უნდა იყოს. მამრ ცხოველთან სქესობრივი კავშირი სიკვდილით ისჯება.

ბაჰრეინში ექიმ-გინეკოლოგს, თუ ის მამაკაცია, გამოკვლევისას პაციენტის სქესობრივ ორგანოს მხოლოდ სარკიდან შეუძლია დააკვირდეს.

აშშ-ს მფლობელობაში მყოფ წყნარი ოკეანის გუამში არსებობს პროფესია დეფლორატორი. ეს სპეციალისტი მთელს ქვეყანაში მოძრაობს და გარკვეულ საფასურად გოგონებს ქალწულობას აკარგვინებს. გუამში ქალწულად გათხოვება აკრძალულია.

ჰონგკონგში, ცოლს, რომელსაც ქმარმა უღალატა, შეუძლია მოკლას იგი. თუმცა ერთი პირობით – ქალმა შურისძიება შიშველი ხელებით, ყოველგვარი იარაღის გამოყენების გარეშე უნდა აღასრულოს. ხოლო ქმრის საყვარელი შეიძლება ნებისმიერი საშუალებით მოიკლას.

კოლუმბიის ქალაქ კალიში ქალს სექსით მხოლოდ ქმართან ერთად შეუძლია დაკავდეს. თუ ეს პირველად ხდება, მას აუცილებლად სიდედრი უნდა დაესწროს, რათა აქტი დაადასტუროს.

ბოლივიის ქალაქ სანტა-კრუსში მამაკაცს ეკრძალება ქალთან და ამ ქალის ქალიშვილთან ერთად ერთდროულად დაკავდეს სექსით.

ინდონეზიაში მასტურბაციისთვის თავის მოკვეთით ისჯებიან.

ამერიკის შეერთებულ შტატებშიც არსებობს ამ მხრივ რამდენიმე უცნაური კანონი. მაგალითად, არიზონას შტატში იკრძალება სახლში ორზე მეტი ფალოიმიტატორის შენახვა და გამოყენება. კოლორადოში აკრძალულია მძინარე ქალის კოცნა, ხოლო კონექტიკუტის ქალაქ ჰარტფორდში კვირა დღეს ცოლის კოცნა დაუშვებელია. ფლორიდაში ლეგალურად ნებადართულია მისიონერული პოზიცია, სექსის დროს კი აკრძალულია ქალის მკერდის კოცნა, ხოლო მასაჩუსეტში ქალს უფლება არა აქვს გამოიყენოს პოზიცია „ზემოდან“. მინესოტაში კატეგორიულად იზღუდება ნებისმიერი ფორმის სქესობრივი კავშირები ფრინველებთან. ოჰაიოს შტატში კი ქალებს ლაკირებული ფეხსაცმლის ტარება ეკრძალებათ, რადგან, ამერიკელი კანონმდებლების აზრით, მან შესაძლოა ქვედა საცვალი აირეკლოს. ჰავაიში კი თუ ვინმე სქესობრივ კავშირს დაამყარებს 18 წლამდე გოგონასთან, კანონი მის მშობლებს სჯის (სამწლიანი იძულებითი გამოსასწორებელი შრომით) „მსუბუქი ყოფაქცევის“ ქალიშვილის აღზრდისთვის.

ინგლისში მამაკაცს, ვინც უცხო ქალბატონს სექსს შესთავაზებს, 180 ევრომდე ჯარიმა ან 3-თვიანი პატიმრობა ემუქრება.

ირლანდიაში პრეზერვატივების იმპორტია აკრძალული. თუმცა ადგილობრივი წარმოების ნიმუშებსაც ვერსად იშოვით. ამ საკმაოდ მკაცრ კათოლიკურ ქვეყანაში პრეზერვატივის გამოყენება არ შეიძლება, შესაბამისად გაყიდვაც აკრძალულია.

უნგრეთის დედაქალაქ ბუდაპეშტში პარტნიორებს ინტიმური ურთიერთობის უფლება მხოლოდ სიბნელეში აქვთ. ეს ურთიერთობა თუ სინათლეში ხდება საკუთარ სახლშიც კი, პარტნიორები მაინც ჯარიმდებიან. არც სანთლის და ბუხრის შუქია ნებადართული.

იტალიის ქალაქ პალერმოში პლაჟზე სრულიად გაშიშვლების უფლება მხოლოდ ქალებს აქვთ. ქალაქ ტროპეას კანონი კი ზედმიწევნით არეგულირებს ვის შეუძლია იყოს შიშველი და ვის – არა. მასში წერია: „იმ ქალებს, რომლებიც მსუქნები, მახინჯები და ულამაზოები არიან, პლაჟზე გაშიშვლება ეკრძალებათ“ (!).

შვედეთში სწრაფი ფოტოს კაბინებში არ შეიძლება საკუთარი ფოტოს გადაღება შიშველ მდგომარეობაში.

ჩინეთში სასტიკად იკრძალება ჩაცმული ქალის შიშველ ფეხებზე შეხედვა. ეს უხეშ შეურაცხყოფად ითვლება და მომზირალს რამდენიმე დღიანი ციხე ემუქრება.

ესტონეთის დედაქალაქ ტალინში სქესობრივი აქტის დროს კატეგორიულად დაუშვებელია ჭადრაკის თამაში.

ბონუს ისტორია:

დიდი ბრიტანეთი. სასამართლო ჩანაწერი 12659. ფეხმძიმე ქალის საქმე.

ორსულობის მე-8 თვეში მყოფი ქალი ავტობუსში ჩაჯდა. მან შეამჩნია, რომ წინ მჯდომი მამაკაცი მას შეცქერის და იღიმის. ორსული მყისვე სხვა ადგილას გადაჯდა. მამაკაცმა უფრო მეტად გაიღიმა, ქალი ისევ გადაჯდა. მამაკაცმა ახლა სიცილი დაიწყო. როდესაც ქალი უკვე მე-4-ჯერ გადაჯდა, მამაკაცმა ისეთი ხარხარი ატეხა, მთელი ავტობუსის ყურადღება მიიპყრო.

ქალმა მძღოლთან იჩივლა და მამაკაცი დააპატიმრეს.

შემთხვევა სასამართლოს გადაეცა. მოსამართლემ 20-ოდე წლის მამაკაცს სთხოვა რამე ეთქვა საკუთარი თავის გასამართლებლად.

„თქვენო მოწყალებავ, – დაიწყო მამაკაცმა – ყველაფერი ასე მოხდა. როცა ქალი ავტობუსში ამოვიდა, არაფერი გამიკეთებია, მაგრამ მისი მდგომარეობა შევამჩნიე. ის დაჯდა სარეკლამო ნიშნულის ქვეშ, რომელზეც ეწერა: „მალე გამოვა ორმაგი პიტნის ტყუპი“ და გამეღიმა. შემდეგ იგი გადაჯდა ადგილზე, რომელსაც ამშვენებდა ნიშნული: „ეს მაზი შებერილობას შეამცირებს“, იძულებული გავხდი კიდევ გამეღიმა. ამის შემდეგ ის გადაჯდა ადგილას, სადაც რეკლამა იუწყებოდა: „უილიამის დიდმა ჯოხმა თავის მიზანს მიაღწია“ (William’s Big Stick did the Trick), აქ სიცილი ამიტყდა, მაგრამ როდესაც ქალი კიდევ ერთხელ გადაჯდა, სადაც ეწერა: „Goodyear-ის რეზინას შეეძლო ეს ინცინდენტი თავიდან აეცილებინა“ („Goodyear Rubber“ could have prevented this accident), უკვე გადავბჟირდი.

მოსამართლე: – ვამართლებ!

შემოდგომა და წვიმა მთებში

2009-09-28T11:53:00.014+04:00

HD ხარისხი ნახეთ პირდაპირ ამ ბმულიდან:
http://www.youtube.com/watch?v=3VByJzh-n-Y

ფოტოები და სლაიდშოუს მონტაჟი: ერმონია
მუსიკა: Inade (dark ambient project from Germany)

ცხოველები და კანონმდებლობა

2009-09-22T03:54:00.013+04:00

აქ შეიძლება დავდო ჩემს მიერ მომზადებული ის ინფორმაციები, რომლებსაც ერთ-ერთი გაზეთისთვის ვთარგმნიდი. რა თქმა უნდა, საკუთარ სტატიებს ჩემს ვირტუალურ გაზეთ „ანარეკლში“ ვაქვეყნებ-ხოლმე, ესენი კი მოკლე ინფორმაციებია და აქაც შეიძლება მათი გამომზეურება. პირველ რიგში ცხოველებთან დაკავშირებულ სხვადასხვა ქვეყნის საკანონმდებლო ინფორმაციებს გაგაცნობთ.

ავსტრიაში ცხოველთა დაცვის ყველაზე მკაცრი კანონი მოქმედებს

2004 წლიდან ავსტრიაში პარლამენტის გადაწყვეტილებით ევროპის ქვეყნებს შორის ცხოველთა დაცვის ყველაზე მკაცრი კანონი მოქმედებს. ამ კანონის თანახმად დანაშაულად ითვლება: ქათმების ვიწრო გალიებში გამომწყვდევა, ძაღლისთვის ყურისა და კუდის მოჭრა, მსხვილფეხა პირუტყვის სქელი და უხეში თოკით დაბმა. ამ კანონის თანახმად, ცირკში კატეგორიულად იკრძალება ლომისა და სხვა ველური ცხოველების გამოყენება, დაუშვებელია ძაღლის ჯაჭვით დაბმა, მახრჩობელა საყელურის გამოყენება, ამავე დროს, არ შეიძლება ეზოში „უხილავი ღობის“ დამონტაჟება, რომელიც ცხოველს დენს ურტყამს იმ შემთხვევაში, როცა იგი ზღვრული ფარგლების გადაკვეთას ცდილობს. საგულისხმოა, აგრეთვე, ისიც, რომ ზოომაღაზიებში აკრძალულია ლეკვებისა და კნუტების ჩახუთულ ვიტრინებში ჩასმა. კანონის დამრღვევი ჯარიმის სახით 2-დან 15 ათასამდე ევროს გადაიხდის.

იტალიაში კატის მიტოვებისთვის ერთწლიანი ციხეა

2004 წელს იტალიაში მიიღეს კანონი, რომელიც ცხოველებს ადამიანების მხრიდან მკაცრი მოპყრობისგან იცავს. ნებისმიერი ადამიანი, ვინც კატას ან ძაღლს მიატოვებს, სისხლის სამართლის პასუხიმგებლობაში მოყვება. დამნაშავეს ერთი წლით ციხეში ჩასვამენ და ჯარიმის სახით 10 000 ევროს გადაახდევინებენ. აღნიშნული კანონის მიღებამდე იტალიაში ყოველწლიურად ადამიანები 150 ათას ძაღლსა და 200 ათას კატას უმეთვალყურეოდ ტოვებდნენ.

შვეიცარიაში შინაურ ცხოველებს განსაკუთრებული სტატუსი აქვთ

2002 წელს შვეიცარიის პარლამენტის ქვედა პალატამ ხმების დიდი უპირატესობით მიიღო კანონპროექტი, რომელმაც ცხოველებს განსაკუთრებული სამართლებრივი სტატუსი მიანიჭა - ცხოველების საგნებთან გაიგივება აიკრძალა. ავსტრიაში სასამართლო გარჩევებისას ჩვენი „უმცროსი მეგობრების“ ინტერესებიც არის გათვალისწინებული.

მაგალითად, განქორწინების დროს ქონების გაყოფისას ადრე ძაღლსა და კატას მათი საბაზრო ღირებულების მიხედვით აფასებდნენ, დღეს უკვე მოსამართლე წყვეტს, რომელ ყოფილ მეუღლესთან უკეთ იგრძნობს თავს ცხოველი. თუ ვინმეს წყალობით ცხოველს რაიმე ტრამვა აქვს მიღებული, მოსამართლეს შეუძლია დამნაშავე აიძულოს უმკურნალოს ცხოველს და ა. შ. შვეიცარიელი ცხოველთა უფლებების დამცველების აზრით, „უმცროსი მეგობრების“ უფლებები ქვეყნის კონსტიტუციითაც უნდა გამყარდეს. ამავე დროს, ისინი ცხოველებისთვის „ადვოკატურის“ ჩამოყალიბებასაც ითხოვენ. მათი აზრით, მსგავსი იურიდიული მომსახურეობა აუცილებელია, რათა სასამართლოებზე ცხოველთა ინტერესები კიდევ უფრო მეტად იყოს დაცული.

ლატვიაში შეზღუდულია აგრესიული ჯიშის ძაღლების შეყვანა

2001 წლიდან ლატვიის მთავრობის გადაწყვეტილებით მოქმედებს ძაღლებისა და კატების ყოლის წესები, რომლის მიხედვითაც აკრძალულია აგრესიული ჯიშის ძაღლების ყოლა, გამრავლება და ქვეყანაში შემოყვანა.

ჩამონათვალში შევიდნენ: პიტბულტერიერი, არგენტინული დოგი, ბრაზილიური ფილი, ამერიკული სტაფფორდშირული ტერიერი და ამ ჯიშებს შორის ნაჯვარი ძაღლებიც. ხოლო ზემოთჩამოთვლილი ჯიშების ის ძაღლები, რომელიც ამ წესების შემოღებამდე ლატვიაში ცხოვრობდნენ, კასტრაციასა და სტერილიზაციას დაექვემდებარნენ. წესები შემოღებას წინ მრავალრიცხოვანი ტრაგიკული მოვლენა უსწრებდა წინ, მათ შორის, ორი ბავშვის საშინლად დაკბენა რიგაში.

ისრაელი როტვეილერების გარეშე

2004 წლიდან ისრაელის სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მკაცრი ინსტრუქციების თანახმად, ქვეყანაში იკრძალება „სახიფათო“ ჯიშის ძაღლების ყოლა, მოვლა და შემოყვანა. ინსტრუქციის ერთ-ერთ პუნქტში ჩამოთვლილია რა ჯიშის ძაღლების შემოყვანაც არ შეიძლება. მათ შორისაა: ამერიკული სტაფფორდშირული ტერიერი, არგენტინული დოგი, ბულტერიერი, პიტბულტერიერი, როტვეილერი და სხვები. გადაწყვეტილება სამინისტრომ მას შემდეგ მიიღო, რაც თელავივში ამერიკულმა სტაფფორდშირულმა ტერიერმა 4 წლის გოგონა საკუთარი დედის თვალწინ სასიკვდილოდ დაგლიჯა. სამინისტროს დადგენილების მიხედვით, ყველა უპატრონო ძაღლი, ან ძაღლი, რომელსაც პატრონი ქამანდისა და ალიკაპის გარეშე ასეირნებს, დაჭერასა და კარანტინს ექვემდებარება. 18 წლამდე ბავშვებსა და მოზარდებს კი მარტო ასეთი ძაღლების გასეირნება ეკრძალებათ.

მეზობლის ძაღლის მიერ დაკბენილი კატის წყალობით ქალბატონი 45 000 დოლარით გამდიდრდა

ამერიკის ჯორჯიის შტატის ქალაქ სიეტლის მოქალაქე ქალბატონმა მეზობელს, რომლის ძაღლმაც მისი უსაყვარლესი კატა დაკბინა, მუნიციპალურ სასამართლოში უჩივლა და პროცესი მოუგო. მისი ადვოკატების ინფორმაციით, სასამართლომ ძაღლის პატრონი შინაური ცხოველების კონტროლის დარღვევასა და უყურადღებობაში დაადანაშაულა და კომპენსაციის სახით დაზარალებული მხარისთვის 45 000 დოლარის გადახდა დაავალა.

2009-09-13T21:29:00.007+04:00

[From ERM0NIA's own home collection]

ეს გახლავთ ოთხფირფიტიანი აუდიო ალბომის ციფრული ვარიანტი, რომელიც 1990 წელს გამოსცა მაშინდელი საკავშირო ფირმა "მელოდიას" გრამფირფიტათა ქარხანა აპრელევკის ფილიალმა. "ვეფხისტყაოსანს" მსახიობი გიორგი ხარაბაძე კითხულობს. ალბომში ნაწარმოების ყველა სტროფი არ შესულა. ჩანაწერი მონოა.

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი © 1990 (Disc 1)

01–სტროფები 1–82 (25:07)
02–სტროფები 83-304 (25:18)
03–სტროფები 306–539 (24:29)
04–სტროფები 548-778 (25:29)

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი © 1990 (Disc 2)

01–სტროფები 779-902 (25:21)
02–სტროფები 904-1108 (24:23)
03–სტროფები 1109-1296 (25:18)
04–სტროფები 1297-1587 (19:20)

Size: 134.43 MB
Playtime: 394:45
Bitrate: 96 kb/s (Mono)

Download (ორივე დისკი ერთ არქივში):
შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი [1990]
Password: erm0nia

2009-09-12T21:18:00.012+04:00

[From ERM0NIA's own home collection]

აღნიშნული ჩანაწერი გავაკეთე ორდისკიანი ვინილის ალბომის გაციფრულების შედეგად. აუდიო ალბომში შესულია დავით აღმაშენებლის, არსენ იყალთოელისა და კონსტანტინე გამსახურდიას ("შენ ხარ ვენახი") ნაწარმოებები, რომელსაც მსახიობი გიორგი ხარაბაძე კითხულობს.

მინდა გითხრათ, რომ გამოცემისას დაშვებულია შეცდომა და ფირფიტის ყდა აპრელევკის გრამფირფიტების ქარხანაში თავის დროზე უკუღმა დაბეჭდეს. დღეს ფოტოშოპის საშუალებით შეგვიძლია ეს ნაკლი გამოვასწოროთ. თუმცა თავდაპირველი ვერსია მაინც დავტოვე. არქივში შესულია ყდის გაფორმებაც.

[კითხულობს გიორგი ხარაბაძე]

01-დავით აღმაშენებელი – გალობანი სინანულისანი (15:01)

02-დავით აღმაშენებელი – დავითის სიტყვა ლაშქრისადმი (1:09)

03-დავით აღმაშენებელი – ანდერძი 1125 წლისა (6:16)

04-დავით აღმაშენებელი – ანდერძი შიო–მღვიმის მონასტრისადმი (17:09)

05-არსენ იყალთოელი – ეპიტაფია (0:39)

06-არსენ იყალთოელი – შესხმა მეფესა დავითს (6:29)

07-კ. გამსახურდია – შეიბ მახვილი (12:06)

08-კ. გამსახურდია – შენ ხარ ვენახი (12:28)

09-კ. გამსახურდია – შენ ხარ ვენახი (დასასრული) (12:02)

10-კ. გამსახურდია – უკანასკნელი ომი (12:18)

Size: 133 MB

Playtime: 95:37

Bitrate: 192 kb/s (Joint Stereo)

Download:

დავით აღმაშენებელი – იყავნ ქალაქნი [1988]

Password: erm0nia

რეზო გაბრიაძე – თეთრი ხიდი

2009-09-08T16:34:00.011+04:00

Стою

на мосту,

Плюю в реку.

Не в рифму

– Но факт!

В.В. Маяковский

მე დედიკოს შვილი ვიყავი. წიგნებს ვკითხულობდი, სუფთა საყელო მქონდა, იმდენად კარგი წასარტყმელი ვიყავი თავში, რომ იშვიათად თუ დაიკლებდა ვინმე ამ სიამოვნებას, გარდა ვინმე მივლინებულის, ჩემოდნით ხელში, ან კუბოს შეყუდებული ჭირისუფლისა, თუმცა ორი მცდელობა იყო, ერთი ფეხითაც, გასვენების დროს.

ომი ახალი დამთავრებული იყო, ცხოვრება ძნელი იყო, ცოტა ჰქონდა ხალხს სიხარული და სიამოვნება.

ბიბლიოთეკა №6-ის ბეჯითი მკითხველი ვიყავი. ბიბლიოთეკაში შესვლა სიფრთხილეს მოითხოვდა. ვინმეს რომ დავენახე – მცემდა, როგორც სირისტიანს, ამიტომ მეც ვფრთხილობდი: ჯერ იქითა ტროუტუარზე უნდა ჩამევლო უინტერესოდ, მერე ასევე უინტერესოდ ხიდიდან უნდა გადამეფურთხებინა და როდესაც დავრწმუნდებოდი, არავინ მიყურებს – ჩქარა შევსულიყავი ბიბლიოთეკაში.

იმ დღეს ბიბლიოთეკაში ვიჯექი. უცებ ახმაურდა რიონი – მივხვდი, კარი გაიღო. ავხედე ბიბლიოთეკარებს: ორი გაუთხოვარი ქალი იყო, ყველაფერი უკვე ნათქვამი ჰქონდათ ერთმანეთისათვის. წინა, ფეხებგაშლილი, ნავთქურას ადგა თავზე და კარს უყურებდა გაფითრებული. ფეხების შიდა მხარეებს წითელი ვარდები მოდებოდა სიცხისაგან. ქეთო პავიდლოიანი კოვზის პირიდან გამოღებას ცდილობდა, მაგრამ ვერ იძრობდა და საჯდომის ნელი ტრიალით სკამს ეძებდა. შიში მოედო ბიბლიოთეკას.

ჯერ ვიფიქრე – იპოლიტე დაინახეს-თქო. იმ წლებში ჩვენს ქალაქში ერთი ვირთხა ცხოვრობდა, იპოლიტეს ეძახდნენ, რადგან ოდესღაც მსახიობ ხვიჩიას დაუმდუღრავს. სად არ შეგხვდებოდათ ეს იპოლიტე: ქუთვაჭრობასთან, ლომბარდთან, ბაზართან, ბანკთან, გრუზვტორსირიოსთან – იისფერი, გრძელი მწვანე კუდით მართლაც ძნელი შესახედი იყო.

№6 ბიბლიოთეკაში მხოლოდ მე და იპოლიტე დავდიოდით. იმ ხანებში ორივე კლასიკოსებით ვიყავით გატაცებული: იპოლიტე ყდებით, მე კი – რაც მას დარჩებოდა, დღემდე ვგრძნობ ამ დანაკლისს.

რიონი გაჩუმდა – კარი დაიხურა, ფრთხილად მივიხედე უკან.

კარებში ადრახნია იდგა!

ადრახნია მარტო კაცი იყო. ჰქონდა მხოლოდ პროფილი, რომელსაც სხვადასხვა სიძველის შრამები ხაზავდა, მათ შორის ერთი იყო სხვებზე შესანიშნავი. ეს შრამი იწყებოდა თმებში, დიაგონალად კვეთდა მაღალ შუბლს, გადადიოდა წარბზე, ოდნავ ეხებოდა ცხვირს, მკრთლად აჩნდა მშრალად ნაძერწ ტუჩებს, ღრმავდებოდა ნიკაპზე და იკარგებოდა მის ქვეშ. განსაკუთრებით საშიში იყო დაღამებისას, ნისლში და კინოფილმ „შურისმაძიებელი ელდორადოდან“ მსვლელეობის დროს. მის გამოჩენაზე ქუჩა იმრუდებოდა და ცერად მიედინებოდა ფეხქვეშ.

აი, ასეთი კაცის თვალები მიყურებდნენ მე.

ადრახნია დაჯდა ჩემს მაგიდასთან, შავყდიანი რვეული ამოიღო ჯიბიდან. დამიდო წინ, მიყურა, თქვა: „შენ დაწერ წერილს“, – და საჩვენებელი თითით, რომელიც არ ჰქონდა მიმითითა რვეულზე. „მე ვერ ვწერ“ – მაჩვენა ისევ საჩვენებელი თითი, რომელიც არ ჰქონდა. „კაციშვილმა არ უნდა იცოდეს“, „კუბო“ – ვთქვი მე უხმოდ. „კუბო“ – გაახმოვანა ჩემი ტუჩები ადრახნიამ. „დაწერე: ძვირფასო მარგალიტა, წყალში ვდგავარ – ცეცხლი მიკიდია“ - მიკარნახა ადრახნიამ.

მარგალიტა საკომისიოს საქონელმცოდნის რაფიელის ქვრივი გახლდათ. ორი წლის წინ რაფიელი რევიზიას გადაჰყვა. მეოთხე წელია მარგალიტა შავებს არ იხდიდა. მეოთხე წელია იჯდა ძმრით გაწმენდილ ფანჯარასთან და გარდაცვლილის საკუთარ მანქანას უყურებდა, რომელიც არაფრისგზით არ გაყიდა და სიყვარულის ძეგლად იდგა აგურებზე ყვითელ ყვავილებში ჩაფლული. იჯდა ასე მგლოვიარე: ბალს ნემსით მიირთმევდა, ნემს ცხვირსახოცით წმენდდა და ცხვირზე მიიდებდა სევდის ნიშნად.

არ მახსოვს რამდენ ხანს ვწერდი, ბევრი კლასიკას დავესესხე, ბევრიც ჩემი იყო – ორიგინალური. ახლაც მახსენდება უდროო დროს და უადგილო ადგილას, წნევის გასინჯვისას, ან გადასასვლელზე, სვეტაფორთან ფრანკფურტში, მაგალითად: „ო, ძვირფასო, რატომ შევხვდით გობელენში?!“

იმ წერილში იყო ადგილები, რომლის შინაარსის გაგება ახლაც მიჭირს: „ჩემი ყველა თვალის ეჭვიანობის მიზეზი შენ ხარ! თვალნი ჩემნი ეჯიბრებიან რა ერთმანეთს შენი ხილვის დანახვაში, ფხიზლად სძინავთ და როს ბალიშის მაგიერ თავქვეშ უდევთ წამწამები, ხან პირველი თვალი იღვიძებს მეორეზე ადრე, ხან მეორე პირველზე ადრე, რათა დაასწრონ ერთმანეთს სილამაზის წყაროსა და სათნოების ჩირაღდანის ხილვა!!!“

ადრახნიამ დიდხანს იკითხა ტუჩებით რვეული, მერე ფანჯარაში ასევე ტუჩებით ქალაქის საათი წაიკითხა, ქვედა ქუთუთოებით თვალები დახუჭა და თქვა: „საცემი ხარ“. ჩემი გული გაჩერდა. მის მაგიერ ბინტში შეხვეული თითი ჩქარა-ჩქარა ფეთქავდა.

ადრახნია წამოდგა. „მერე იმას ვინც შენ გცემს, ფეხებს, ხელებს დავაძრობ და მოგიყვან სკოლაში თავის ფეხით“ – თქვა და წავიდა.

მის მერე ბარე ორმოცდაათი წელი გავიდა. ამასწინათ ისევ მოვხვდი ქუთაისში, დავეხეტებოდი ქუჩებში და ვეუბნებოდი ჩემს თავს: „აი შენ მშობლიურ ქალაქში ხარ, შენ უნდა იგრძნო სევდა, გულის ტკივილი, სინაზე და სილამაზე“. აქეთ წავედი – ვერ ვიგრძენი, იქით წავედი – ვერ ვიგრძენი. ტყავის კეპკა, ვიყიდესავით, დავყნოსე – ვერაფერი ვიგრძენი. ნოსტალგიის ძებნაში თეთრ ხიდზე აღმოვჩნდი – „მოდი გადავაფურთხებ, ეგებ რამე ნაზი, სათუთი შეეხოს ჩემს გულს-მეთქი", ასეც ვქენი, მაგრამ ესეც არ გამომივიდა. რამდენჯერაც არ ვცადე ყველა მოღუნულად წავიდა ქვევით და ბოლოში არ აჩქარდა. „სულ სხვაა ახალგაზრდობაში „თეთრი ხიდიდან“ გადაფურთხება“ – ყალბად დავღონდი მე.

არის ქუთაისში ჰაერის ერთი მოძრაობა: აღარც ქარია უკვე და არც ნიავია ჯერ. გლიცერინის სუნი აქვს, თბილია, უქმია, ზედმეტად ზრდილობიანი, ჩემი ნება რომ იყოს, მე მას ლიზიკო გაბუნიას დავარქმევდი და ქუთაისის პედინსიტუტში ჩავრიცხავდი ფრანგული ენის ფაკულტეტზე უგამოცდოდ. ნიავს ქუდი მოვუხადე, ჩამიარა, ვითომ ვერ მიცნო, ქუჩის კუთხეში საყურე გაათამაშა, მაინც გამომხედა და გაქრა.

ჩამოვჯექი ლიმონათის ყუთზე. ჩემს წინ ტროტუარზე ვიღაცამ უქუსლო ჩექმა შემოადგა, ავხედე, გადავუდექი წინ. ეს გახლდათ ადრახნია. ლამაზად დაბერებულა, არ მოუმატია, პროფილი ქაღალდივით გამჭვირვალე გაუხდა. ვერ მიცნო. გავახსენე მარგალიტას წერილი. გვერდზე გაიხედა, სიგარეტი შემომთავაზა. თურმე ხვალ სრულდება ხუთი წელი, რაც მარგალიტა გარდაიცვალა. დამპატიჟა სასაფლაოზე.

მეორე დღეს ავედი საფიჩხიაზე. იქ სამთითა ცაცხვის ქვეშ გავიცანი მარგალიტას და ადრახნიას ორი შვილი. გოგო მამას ჰგავდა, ხმელი, უხმო. ბიჭს მარგალიტას თვალები და ხმა ცრემლიანი ჰქონდა, ტუჩები ატმიდან გამოთლილი, მორცხვი იყო, ჩრდილში იდგა.

მარგალიტას თეთრი ქვა ედო საფლავზე. ზედ გაფერადებული ფოტო იყო დამაგრებული. ცოტა წამოწვიმა, ქვა მოფირუზო გახდა.

აი, სწორედ იმ ქვასთან გავიგე, მადლიერების გრძნობით, რომ ჩემი პირველი ნაწარმოები ღრმად არის ჩამარხული მიწაში, მშვენიერი მარგალიტას მკერდზე.

ასეთი ყოფილა მისი უკანასკნელი ნება.

ერმონია

La Petite Cascade

პარალელი – შორს

The Most Relaxing Piano Album In The World... Ever!

ერთი კამერით გადაღებული მუსიკალური ვიდეოები ჩემს რადიო-რუბრიკაში

ლაშა გაბუნიას ქართველი მომღერალი ქურდებთან საქმის გარჩევით ემუქრებოდა

ფოტოგამოფენა

Istanbul - სტამბული - Κωνσταντινούπολις - Constantinople

ცოცხალი ვარ ცოცხალი! – 1995 წლის 9 იანვრის აქცია ქუთაისში

რეზო გაბრიაძე – სტალინგრადის ბრძოლა

ქუთაისის ძველი ფოტოები (II ნაწილი) – Old Kutaisi

♥

ფოტოების მოწოდებისთვის დიდი მადლობა ი. მაჩიტიძეს.

ქუთაისის ძველი ფოტოები (I ნაწილი) – Old Kutaisi

Music Circles - შექმენი ემბიენტ-მუსიკა!

Tone Matrix - მაუსით დაწერე მუსიკა!

როგორ დავწეროთ და გავაგზავნოთ წერილი

Jonathan Glazer

კრანბრუკელი შვლის მოკლე ისტორია სიცილაკების გარეშე

June Mood 2010 (Soul Driven)

ERM0NIA - Good Bye Stalin!

Сергей Курёхин - Комплекс Невменяемости

Tbilisi - Borjomi - Bakuriani [03.06.2010 (th)]

ოკეანე – The Best Of (1989-1992)

ნარკოტიკებით დაღუპული მუსიკოსები

გულიკოს სრულიად დაუჯერებელ-დასაჯერებელი ამბავი

პრიზი – ღამის ქალაქი © 1992

მოციქულ პავლეს პირველი ეპისტოლე კორინთელთა მიმართ

სატელევიზიო უნამუსობა

ქალების სამარცხვინო სასჯელი, ანუ როგორ არჯულებდნენ ჭირვეულებს

ERM0NIA - I'm Here

Christmas Gifts

Photogifts

ქუთაისი, ზღვის პირი

ინტიმური კანონები

შემოდგომა და წვიმა მთებში

ცხოველები და კანონმდებლობა

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი [გიორგი ხარაბაძე] © 1990

დავით აღმაშენებელი – იყავნ ქალაქნი [გიორგი ხარაბაძე] © 1988

რეზო გაბრიაძე – თეთრი ხიდი