ამ ბოლო დროს მგონია, რომ მიტოზს განვიცდი ხოლმე.
მიტოზი ხომ გაგიგიათ რაც არის? ბიოლოგიური ტერმინია. აი უჯრედის დაყოფის პროცესია. ანუ რამდენიმე მთელ ნაწილად ვიყოფი და პიროვნების გაორება აქ არაფერ შუაშია.
ამას ისე ხშირად ვგრძნობ ხოლმე, რომ ზოგჯერ ასეთ სულელურ სიტუაციაში ვვარდები. გადავდივარ, ვთქვათ, გადასასვლელზე, ხოდა ჩემი ერთი განაყოფი მშვიდობიანად გადადის, მეორე კი მანქანას უვარდება და ვუყურებ როგორ იცლება ის საცოდავი სისხლისგან. ცრემლიც კი მადგება თვალზე. თურმე როგორ მყვარებია საკუთარი თავი.
კიდევ ასეთ რამესაც ვგრძნობ.
ჩავდივარ სხვა ქალაქში და ამ დროს ჩემი განაყოფი სახლში რჩება, ჩვეულებრივად ბრუნდება სამსახურიდან, გამოივლის ნაცნობ მარკეტში, სადაც ყიდულობს სიგარეტს, ნაბეღლავს ან ლუდს, პურს და ა. შ.. აღარ ვნერვიულობ, რომ სახლი უპატრონოდაა მიტოვებული. ამავე დროს, ის ჩემისა (რა ზუსტი სახელი გამოვიდა) ჩემს მეგობრებს ხვდება, ელაპარაკება, ჩემს გოგონასაც ნახულობს. არ ვეჭვიანობ საერთოდ, ის ჩემისაც ხომ თავად გახლავართ. ამიტომ სიმშვიდე მეუფლება. თუ პლაჟზე ვარ, ზღვის ტალღებს ვუსმენ და კარალიოკს მშვიდად შევექცევი.
ჩემი ერთ–ერთი დანაყოფი საერთოდ სხვა ქვეყანაში ცხოვრობს თავის ცოლთან ერთად. მას და მის ცოლს ერთმანეთი ძალიან უყვართ და ერთდროულ პერფორმანსებსაც კი აწყობენ. ეს ჩემისა მუსიკას წერს, მისი ცოლი კი ხატავს. ხდება ხოლმე, მისი ცოლი მეც მენატრება.
როცა მოგზაურობიდან ვბრუნდები და ბინის კარებთან მივდივარ, გასაღებს კი არ ვარგებ, ზარს ვრეკავ.
ეს ჩემისა კი სახლში მხვდება და კარს მიღებს.
იშვიათია, სიგარეტი ჩამომყვეს მგზავრობის შემდეგ. ეს კი როგორც შემხედავს, კარადის თავიდან გადამალულ სიგარეტს მიწვდის და მიღიმის.
მეც გავუღიმებდი დაღლილი რომ არ ვიყო და სარკეში ჩახედვა საშინლად არ მეზარებოდეს.
P. S. პირველი აგვისტოდან კიდევ ერთი სახელი დავირქვი. უკვე ორი ოფიციალური სახელი მაქვს და ერთიც ვირტუალური. :D
Download:
