Старинная Французская Песенка

"Лесная полянам как парным молоком, была до краев залита лунным светом. Возле луны, как гнилушки возле старого пня, шевелились звезды.
Заяц сидел посреди поляны и был совсем голубой.
Заяц играл на свирели старинную французскую песенку.
"Ля-ля! Ля-ля!" - мурлыкала свирель. И старый облезлый Филин улыбался.
Филину было сто лет, а может, больше, но теперь он вспоминал разные страны и улыбался.
"Как это было давно,- думал Филин.- Так же светила луна, так же сидел посреди поляны Заяц, так же осыпались звезды и играла свирель. Потом поднялся туман. Заяц исчез, а свирель играла..."

Unknown Graves

J.S.Bach - Praludien VIII - es-moll
J.S.Bach - Prelude & Fugue No. 14 in F-sharp minor


All photos by © humanoidi (ERM0NIA)
Story by © Kristine Robaqidze

„გზააბნეული ღამურის გადაფრენამ მამცნო საღამო. ნაცნობ სივრცეს დავუბრუნდი. ლამაზია სასაფლაო ლურჯებში. ორი წამის წინ შემთხვევით შევნიშნე, როგორ ამოძვრა უსუსური მწერი მიწიდან. ჩანს წარმატებით გაართვა თავი მოვალეობას.. ვუმზერ ამ პატარა არსებას, რომელიც ახლახანს მოვათავსე ხელის გულზე. მის თეთრ ტანს საღამო ცის ფერს ჩუქნის. მე ვუმზერ მას, როგორც პოეტი ახალდაწერილ სტრიქონს, ფიზიკოსი ახალაღმოჩენილ კანონს, მხატვარი ახალდამთავრებულ ტილოს. მე ვუმზერ მას, როგორც აღმოჩენას. მატლს – ასეთ მარტივს. ვხვდები, რომ სირთულის კულმინაცია სიმარტივეა. ვუმზერ მას, რომელიც ჩემს კანზე განგების ცინიკურ ღიმილად დაუხატავთ. ვუმზერ და მიკვირს, რატომ დადის ყველაფერი საბოლოოდ მატლამდე. მეც, შენც, ისიც, ყვავილიც, მეფეც, დედოფალიც, აინშტაინიც, მაკედონელიც, ამდენი თბილი, თუ ცივი გულიც, ამდენი უსაყვარლესი დედის ხელებიც, ფურცელიც, რომელიც ზოგჯერ ისტორიას იტევს, გრძნობებით სავსე, მიუღწეველი, თუ მიღწეული ბარათიც, საუკუნეების წინანდელი ნახატიც და დამხატავიც, ტანსაცმელიც ადამიანთა სურნელით და სითბოთი სავსე, პურიც ჩვენი არსობისა. დედამიწაც. ყველაფერი სიწმინდის და წმინდანების გარდა. მატლსაც მატლი ჭამს. მერე ერთი გამარჯვებული ახლებს შობს, რათა თავადაც შეჭმული იქნას. ვუმზერ ამ უმწეო არსებას, რომელსაც თვალებიც ვერ ვუპოვე, რომ ჩავხედო. ვგვრძნობ როგორ აჟრჟოლებს მიწასა და ჰაერს ჩემი აღმოჩენა. მწყინს, მიხარია. გიმზერ შენ, ასე მარტივსა და ასე რთულს. გიმზერ უვიცი თვალებით და გისვამ უამრავ შეკითხვას, რომლებზეც პასუხს ოდნავი რხევით იძლევი. შენ, რომელიც შემდგომ ჩემთვის განკუთვნილ შთამომავლობას შობ და მაინც... სურვილიც არ მიჩნდება შენი განადგურების. საბოლოო გამარჯვება ხომ შენ გეკუთვნის. შენ, ასეთ უსუსურს, პატარას, ფუმფულას და უნაზესს... გაბრუნებ მიწაზე და თავისუფლებას გჩუქნი. შენ მიირწევი აუღელვებლად და ნაზად. გიმზერ სიყვარულითა და ზიზღით სავსე თვალებით. მეჩვენება, რომ ნაკვალევივით წარწერას ტოვებ – „შეხვედრამდე!“

© ქრისტინე რობაქიძე

ფრაგმენტი ნოველიდან „ინტერვიუ მატლთან“

Leopold Von Sacher-Masoch

Захер-Мазох:
«Никогда не чувствуй себя в безопасности рядом с женщиной, которую любишь»

Leopold Ritter von Sacher-Masoch

Леопольд Франциск Йоган Фердинанд Мария Эквес фон Захер-Мазох,
Рицарь фон Кроненталь
(27.01.1836–09.03.1895)
немецко-австрийский писатель

Masochism
1) половое извращение, при котором для достижения оргазма необходимо испытывать физическую боль или моральное унижение, причиняемые партнером. Назван по имени австрийского писателя Л. Захер-Мазоха (1836-1895), описавшего это извращение.
2) В переносном смысле - упорное желание растравлять собственные обиды, душевную боль и др. негативные ощущения.
МАЗОХИЗМ (по имени австрийского писателя Захер-Мазоха, впервые описавшего это извращение; синонимы - альгомания, альгофилия, пассивизм, страдальчество), половое извращение, при котором для достижения полового возбуждения и удовлетворения необходимо испытывать физическую боль или моральное унижение, причиняемое партнёром. Большинство специалистов считает, что чисто физическая боль не является самоцелью общения мазохиста с партнёром, а им движет скорее желание подчиняться чужой воли, почувствовать на себе беспредельную власть партнёра, вседовлеющую и сладкую от чувства собственной покорности и беспомощности. Видимо, испытанная однажды слабость и беззащитность перед неотвратимым наказанием, насилием, унижающим достоинство, могла оставить в сознании сильный эмоциональный всплеск, который и лёг в основу формирующейся структуры полового чувства мазохиста, определив на дальнейшее как выбор партнёра, так и сексуальный сценарий. Женщину принято называть пассивным сексуальным партнёром, имея в виду, что инициатива близости чаще находится у мужчин, а его действиям не чужды некоторые садистические элементы. Следовательно, женская сексуальность имеет в себе определённую мазохистскую направленность, выраженную в самой различной степени и порой скрытую даже от самой женщины. Если половая жизнь протекает не по сценарию мазохиста, сексуальная удовлетворённость возможна лишь при эротическом фантазировании при этом либо смене партнёра, чьи действия более адекватны ожидаемым. При мазохизме степень сексуальной зависимости от партнёра является максимально выраженной. Эта зависимость может проявляться тем, что человек идёт на любые жертвы, чтобы только не потерять сексуального партнёра, который доставляет тем большее сексуальное наслаждение, чем больше доминирует, то есть унижает мазохиста. 

ანდრეი ტარკოვსკი სარკეში

ანდრეი ტარკოვსკის ფილმის „Зеркало“–ს სამუშაო სახელი „თეთრი, თეთრი დღე“ იყო. აღნიშნული ერთგვარი მონოლოგი ჟურნალ „Искусство кино“-ში გამოქვეყნდა იმ დროს როცა გადაღებები მიმდინარეობდა.



















ანდრეი ტარკოვსკი: „ძალიან ძნელია ამ ფილმზე საუბარი, რადგან ის ჩემთვის რთული და მნიშვნელოვანია. მთელი ჩანაფიქრი რომ გაგიმხილოთ, ძალიან დიდ დროს წაიღებს. რამდენიმე სიტყვით კი ვერაფერს გაგაგებინებთ. მოცემულ შემთხვევაში ამ ჩანაფიქრს ზედმეტად ფრთხილად ვუდგები, ამიტომ ეკრანიზებულ სიუჟეტზე არ ვისაუბრებ. მის საფუძველში ჩადებული მასალა ჩემთვის ძალიან ძვირფასია. ალბათ მასზე მოურიდებელი ლაპარაკიც შესაძლებელია. მაგრამ სურათი „თეთრი, თეთრი დღე“ ხელოვნების სხვა დარგებზე დამოუკიდებელი ყველა დანარჩენ ფილმზე მეტად უნდა გახდეს. მსურს შევძლო საკუთარი აზრები სუფთა კინემატოგრაფიულად, სხვა მინარევების გარეშე გამოვხატო.

წაშლის პროცესი დასხივებით

Der Himmel ueber Berlin

Когда ребёнок был маленьким, он гулял, размахивая ручками. Ему хотелось, чтобы ручей был рекой, река - бурлящим потоком, а эта лужа - морем. Когда ребёнок был маленьким, он не знал, что был ребёнком, всё было полно жизни, а душа была чем-то. Когда ребёнок был маленьким, у него не было собственного мнения. Не было привычек. Часто сидя, скрестив ноги, срывался с места... волосы у него были с вихрами, и он не гримасничал... когда фотографировался. Когда ребёнок был маленьким, было время таких вопросов: Почему я - это я, почему не ты? Почему я тут, а не там? Когда началось время, и где кончается пространство? Не является ли жизнь под солнцем всего лишь сном? И всё, что я вижу и слышу и чувствую не мираж ли это мира перед самим миром? Существует ли на самом деле зло, и люди, которые, действительно, злы? Как это может быть так, что меня не было здесь до того, как я тут появился? и когда-нибудь тот, кем являюсь сейчас я, больше не будет мной? Ребёнку нужен кислород».