Friday, January 18, 2008

Старинная Французская Песенка

"Лесная полянам как парным молоком, была до краев залита лунным светом. Возле луны, как гнилушки возле старого пня, шевелились звезды.
Заяц сидел посреди поляны и был совсем голубой.
Заяц играл на свирели старинную французскую песенку.
"Ля-ля! Ля-ля!" - мурлыкала свирель. И старый облезлый Филин улыбался.
Филину было сто лет, а может, больше, но теперь он вспоминал разные страны и улыбался.
"Как это было давно,- думал Филин.- Так же светила луна, так же сидел посреди поляны Заяц, так же осыпались звезды и играла свирель. Потом поднялся туман. Заяц исчез, а свирель играла..."

Monday, January 07, 2008

ტელეგადაცემა "კედელი" © 1992 - 1994

დღეს ქრისტეშობაა, წლის განმავლობაში ალბათ ყველაზე თბილი დღესასწაული და მეც ცხოვრების სასიამოვნო ეპიზოდები მახსენდება, თუნდაც ჩემი პირველი ტელეგადაცემა. :)

1992 წელს, ქუთაისის კომერციულ ტელევიზიასთან (მოგვიანებით ტელეკომპანია „რიონი“) არსებულ როკ–სტუდიაში გაზაფხულზე როკ–გადაცემა „კედლის“ კეთება დავიწყეთ, რომლის პრემიერაც მალე, კერძოდ, იმავე წლის 17 ივლისს საქართველოს სახელმწიფო ტელევიზიის მე–2 არხზე შედგა. ორნაწილიანი გადაცემა ქართველ როკ–მსმენელებსა და შემსრულებლებს მიეძღვნა. ამ გადაცემის საშუალებით ქართველი ტელემაყურებლის წინაშე პირველად წარსდგა ქუთაისური ჯგუფი „აუტსაიდერი“, რომლის რამდენიმე სიმღერის ვიდეოვარიანტი ჩვენს სტუდიაში ცოცხლად ჩავწერეთ, ამავე დროს, გავიდა მუსიკოს გოგა ჟორჟოლაძის სიმღერაზე ჩვენს მიერ მომზადებული კლიპიც. მაყურებელი გაეცნო ბაჯუსაც.

მეორე გადაცემა მთლიანად მიეძღვნა 1992 წლის 12 ივლისს ქუთაისის ლადო მესხიშვილის თეატრში გამართულ როკ–აქციას „როკი ფონოგრამისა და შიდსის წინააღმდეგ“. გადაცემის სტუმრები იყვნენ დადა დადიანი, თავისი „ტაქსითა“ და „საბავშვო მედიცინით“, სერგი გვარჯალაძე თავისი „გენეტიკური კოდის“ წევრებით და „აუტსაიდერი“.

მესამე გადაცემაში ჩვენ შევეხეთ ანდერგრაუნდის იმდროინდელ განშტოებას, – მეტალს. მაყურებელს გავაცანით ქართველი და უცხოელი მუსიკოსები და მოყვარულები. ვისაუბრეთ, მეტალზე როგორც მოვლენაზე და ა. შ. სხვათა შორის, ეს პირველი გადაცემა იყო საქართველოს ტელე სივრცეში, რომელიც მეტალს მიეძღვნა, ისევე, როგორც ჩვენი მეოთხე გადაცემა, რომელიც მთლიანად პანკ–მოძრაობას დაეთმო.

Monday, December 10, 2007

Gloomy Landscapes Of Tbilisi

Download:
Zebda - Le Repertoire


Photos by © humanoidi






Wednesday, December 05, 2007

Kristine Robakidze

მხატვარი ქრისტინე რობაქიძე ჩემი უმცროსი ქუთაისელი მეგობარია. მისი პატარა ლიტერატურული ჩანახატი უკვე მქონდა ჩემს ბლოგში ამ თემაში. ამჯერად მისი შესანიშნავი ნახატები მინდა განახოთ. .)

Dowvnload:
Bugge Wesseltoft - Yellow Is The Colour








Wednesday, November 07, 2007

შიშის სახელმწიფო

ეს სვეტი შევარდნაძის დროს გაზეთ "ახალ ვერსიაში" გამოვაქვეყნე გიორგი სანაიას მკვლელობის შემდეგ.
2003 წლის ნოემბრის შემდეგ ნაღდად არ მეგონა თუ ისევ მოვინდომებდი რამენაირად მის გადაკითხვას და გამოქვეყნებას.

შიშის სახელმწიფო
(ეძღვნება ჩემი უცნობი კოლეგის გიორგი სანაიას ხსოვნას)

ოთახში საბეჭდ მანქანაზე რაღაცას ბეჭდავენ.
შენ ფანჯრიდან იცქირები და მის მიღმა ქუჩის ღმუილში ჩამხრჩვალი ადამიანების რიტმულად მოძრავ თავებს ხედავ. ცდილობ, სახეები გაარჩიო, თუმცა ახლა მნიშვნელობა არა აქვს, განსხვავდებიან თუ არა ისინი ერთმანეთისგან. მათ, ისევე, როგორც შენ, საკუთარი პრობლემები აწუხებთ.

შენ გიყვარს ადამიანები, გყავს მეგობრები, რომლებთან ერთად თავს მარტო არ გრძნობ. მიუხედავად ამისა, შენ მარტო ხარ. ზოგჯერ, სადღაც მთის მწვერვალზე ადიხარ, რომელსაც ირგვლივ თეთრი ქულა ღრუბლები შემოსალტვია, მაგრამ ეს მხოლოდ სხვა სამყაროში ხდება.

სინამდვილეში კი შენს თვალწინ ხელოვნურად გაფერადებული ერთგვაროვანი რეალობაა მძიმე, ტკივილამდე სასიამოვნო ცხოვრებით, სადაც ცოცხლები ცოცხლებს სიცოცხლეს უსწრაფებენ, მერე კი მკვდრებს ხსოვნას უნახავენ. შენ ცდილობ რაღაც შეცვალო, თუნდაც ერთხელ ხმამაღლა იყვირო: "მე ეს არ მომწონს!", ასეთ ადამიანს ხალხი ზოგჯერ მეამბოხეს ეძახის, მაგრამ ამბოხება და რევოლუცია აქ არაფერ შუაშია. უბრალოდ, ცდილობ ადამიანად დარჩე.

შენ უკვე აღმოაჩინე, რომ შიშის სახელმწიფოში ცხოვრობ, სადაც მდიდრებსაც და ღარიბებსაც ერთნაირად ეშინიათ. მდიდრები საკუთარ სახლებს უზარმაზარ გალავანს არტყამენ (ალბათ ჩიტების ეშინიათ), რკინის ალაყაფს აკეთებენ, ხოლო ფანჯრებს გისოსებში სვამენ. ისინი ცეცხლსასროლ იარაღს ატარებენ, რათა თავი სხვა, შიშით შეპყრობილი ადამიანებისგან დაიცვან.

ღარიბები დაღამებამდე სახლებში შერბიან და შიშისგან კარს მაგრად კეტავენ. შიშის სახელმწიფოს პოლიციაც ჰყავს, რომელიც დაუკონკრეტებელი შიშის გამო ბოროტმოქმედებსა და მკვლელებს ვერ იჭერს. თავის მხრივ, ჯიბის ქურდებიც კი, როდესაც მეტროს ვაგონში ვინმეს ძარცვაში ხელი ეცარებათ, ვაგონის კუთხეში შიშით აკანკალებულები დგანან და "ნუ მიეყრდნობით" კარის გაღებას მოუთმენლად ელიან. შენ დაინახე, რომ შიშის სახელმწიფოში ქვეყნის მეთაურსაც ეშინია. ისე ეშინია, რომ მთელი ქვეყნის არმია მხოლოდ მას იცავს.

შიშის სახელმწიფოს მაცხოვრებლებს მხოლოდ ერთმანეთის ეშინიათ. შეიკრა შიშის ერთგვარი წრე: ხალხს პოლიციის ეშინია, პოლიციას - ხელისუფლების, ხელისუფლებას - სახელმწიფო მეთაურის, სახელმწიფო მეთაურს - ყველასი.

შენ ყველაზე მეტად გიკვირს, როგორ შეეგუენ პიროვნებები შიშით აღსავსე ცხოვრებას. ვეღარ იტან ტელევიზორს, ვერ იტან გაზეთებს, ვერ ეგუები მართალ ტყუილებს. მათი ზემოქმედება უკვე აშკარაა. შენ იცი, რომ შიშით შეპყრობილი ადამიანები ცივად ხვდებიან ყველაფერს, რაც ირგვლივ ხდება, ეზიზღებათ პოლიტიკა და პოლიტიკოსები, აღარ აღელვებთ ომი, ვიღაცას გარდაცვალება. ყველას ურჩევნია, თავისთვის დარჩეს. დანარჩენი არაა მათი საქმე. შენ ეს გაღელვებს და, ცოტა არ იყოს, შეგეშინდა კიდეც. თვალები გიფართოვდება და შეგრილებულ ყავას წრუპავ.

შენ შეამჩნიე, რომ გარეწრები და ნაძირალები არ იბრძვიან სიცოცხლისათვის. ისინი არ იბრძვიან იმისათვის, რომ მშვიდად მოკვდნენ. თუნდაც იმიტომაა ლამაზი შემოდგომა, რომ ბუნება ღირსეულად კვდება. თუნდაც იმიტომაა მშვენიერი გაზაფხული, რომ გარემო ლამაზად იწყებს სიცოცხლეს. ხვდები, რომ ლაჩრების უმრავლესობა ცდილობს, რომ ღირსეული ადამიანები უღირსად მოკვდნენ, მაგრამ ვერ ხვდებიან, რომ თავად მათი სიცოცხლე დამთავრდება უღირსად, რადგან ისინი მართლა მოკვდებიან (ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით).

ამ დღეებში ბევრი რამ შევიტყვე შენს შესახებ. ისიც გავიგე, რომ საკუთარ დაბადების დღეზე საოცრად გინდა მეგობრებს საჩუქრები დაურიგო, გამოხვიდე ქუჩაში და თუნდაც პირველივე შემხვედრს ჩვეული ღიმილით უთხრა: "გილოცავთ ჩემს დაბადების დღეს. მინდა რაღაც გაჩუქოთ!" საჩუქარი კი ასეთი იქნება - პატარა აკვარიუმი, პატარა წითელი თევზით, რომელსაც შენი სახელი ერქმევა.
საბეჭდი მანქანის კლავიშები დადუმდნენ.

შენ იღიმი.

მეც მეღიმება.

მამჩნევ.

ჩვენ სიგარეტს ვუკიდებთ და ახლა ორივენი ერთად ვიღიმით.

კეთილი იყოს ჩვენი შეხვედრა.